İstanbul 20.2°C
Şanlıurfa 15.7°C
Mersin 21°C
Samsun 19.8°C
Berlin 29°C
Miami’de unutulmaz bir gece: 10 golün 8’i bulunduğum tribünün önündeki kaleye atıldı
Yeni haberler yayınlandığında ilk siz haberdar olun.
İlgili metinler: Abonelik Sözleşmesi · KVKK Aydınlatma Metni · Çerez Politikası. Bültenlerin altındaki bağlantıyla abonelikten dilediğiniz zaman çıkabilirsiniz.
Merak ettiğiniz konuyu yazın, hemen sonuçlara ulaşın.
İsteğe bağlı. Hava durumu seçtiğiniz şehre göre gösterilir.
İsterseniz bültene de abone olun.
İnsan bazı maçları yalnızca sonucuyla hatırlar. Bazı karşılaşmaların hafızanızda kalmasının nedeni ise skordan çok daha fazlasıdır. Oturduğunuz koltuk, yanınızdaki insanlar, havanın sıcaklığı, tribünlerin sesi ve topun sürekli sizin önünüzdeki kaleye girmesi o gecenin ayrılmaz bir parçası olur.
Miami’de izlediğim İngiltere-Fransa karşılaşması benim için böyle bir maçtı. Belki de bugüne kadar stadyumda seyrettiğim en güzel karşılaşmaların başında geliyordu.
Dünya Kupası üçüncülük maçları çoğu zaman finale çıkamayan iki takımın teselli mücadelesi olarak değerlendirilir. Oyuncular yarı final yenilgisinin hayal kırıklığını taşır, futbolseverlerin dikkati ise büyük ölçüde finale çevrilir.
Miami’deki karşılaşmanın teselli maçıyla hiçbir ilgisi yoktu.
Sahada iki büyük futbol ülkesi vardı. İngiltere ile Fransa, Dünya Kupası’nı üçüncü sırada tamamlamak için değil, sanki kupayı kazanmak için mücadele etti. Biz de tribünde üçüncülük karşılaşmasından çok, unutulmayacak bir final izledik.
Stadyuma ulaşmak bile ayrı bir organizasyondu
Karşılaşma için çok ciddi güvenlik ve ulaşım önlemleri alınmıştı. Herkesin kendi aracıyla stadyumun çevresine yaklaşmasına izin verilmiyordu. Belirlenen buluşma alanlarında araçlardan iniliyor, buradan otobüslerle stadyuma taşınıyordunuz.
Maç bittikten sonra da aynı sistem uygulanıyordu. Seyirciler kontrollü biçimde otobüslere yönlendiriliyor ve önceden belirlenen noktalara götürülüyordu. Elinizi kolunuzu sallayarak arabanızla stadyumun kapısına kadar gelmeniz mümkün değildi.
Büyük kalabalığa rağmen gidiş ve dönüş oldukça düzenliydi. Bu kadar fazla insanı kontrollü biçimde taşımak kolay değil. Organizasyonun başarılı olduğunu söylemek gerekir.
Miami’nin sıcak ve nemli havası ise gerçekten zorlayıcıydı. Stadyumdaki soğutma sistemleri çalışmasına rağmen zaman zaman nefes almakta güçlük çekiliyordu. Nem insanın üzerine yapışıyor, daha maç başlamadan yorgunluk hissettiriyordu.
Tribünde otururken bile futbolcuların bu koşullarda 90 dakika yüksek tempoda mücadele etmesinin ne kadar zor olduğunu anlayabiliyordunuz.
Tribünde bütün dünya buluştu
Dünya Kupası’nın en güzel taraflarından biri, tribünlerde yalnızca sahadaki iki ülkenin taraftarlarının bulunmaması.
Bizim bölümümüzde İngilizler ve Fransızların yanı sıra Avusturya’dan, Japonya’dan, Portekiz’den ve başka ülkelerden gelen futbolseverler vardı. Yanımda Avusturyalı seyirciler oturuyordu. Japonlar, Portekizliler, Amerikalılar, İngilizler ve Fransızlar aynı maçı birlikte izliyordu.
Sahada iki ülke karşılaşıyor, tribünde ise dünyanın farklı köşelerinden insanlar buluşuyordu.
Bir pozisyonda İngilizler ayağa kalkıyor, birkaç dakika sonra Fransızlar bağırmaya başlıyordu. Tarafsız seyirciler de güzel futbolu, heyecanı ve golleri alkışlıyordu.
Özellikle bulunduğumuz bölümde kalabalık ve etkili bir Fransız taraftar grubu vardı. Maçın başından sonuna kadar takımlarını hiç durmadan desteklediler.
Fransa ilk yarıda 4-0 geriye düştüğünde bile susmadılar. İkinci yarıda goller geldikçe sesleri daha da yükseldi. Skor ne olursa olsun takımlarını bırakmamaları ve sürekli tezahürat yapmaları bana Beşiktaş’ın Çarşı grubunu hatırlattı.
İngiliz taraftarların bulunduğu bölümlerde aynı ölçüde sürekli ve organize bir destek göremedim. İngiliz seyirciler stadyumun farklı bölümlerine dağılmış olabilir. Fransız taraftarlar ise bizim bulunduğumuz bölümde toplu halde hareket ediyor, birlikte şarkı söylüyor ve takımlarını sürekli oyunun içinde tutuyordu
İngiltere karşılaşmaya alıştığımız ideal kadrosuyla başlamadı.
Teknik direktör Thomas Tuchel, yarı finalde Arjantin’e karşı oynayan takımda yedi değişiklik yaptı. Kaptan Harry Kane yedek kulübesindeydi. Jude Bellingham ilk 11’de yoktu. Kalede Jordan Pickford’ın yerine Dean Henderson görev yapıyordu.
John Stones ve Reece James gibi önemli isimler de maça başlamadı. Kobbie Mainoo sakatlığı nedeniyle kadroda yer almazken takım kaptanlığını Declan Rice üstlendi.
İngiltere sahaya Dean Henderson, Ezri Konsa, Marc Guéhi, Jarell Quansah, Djed Spence, Declan Rice, Bukayo Saka, Eberechi Eze, Morgan Rogers, Marcus Rashford ve Ivan Toney’den oluşan kadroyla çıktı.
Kâğıt üzerinde oldukça değişmiş bir takım vardı. Maç başlayınca bu değişikliklerin İngiltere’yi zayıflatmadığı görüldü. Tam tersine, sahaya çıkan futbolcular kendilerini göstermek için büyük bir istekle oynuyordu.
İlk yarıda Fransa kalesinin arkasındaydık.
İngiltere daha üçüncü dakikada öne geçti. Fransa’nın hatalı pasını değerlendiren Declan Rice, topu ileri taşıdı ve ceza alanının dışından yaptığı düzgün vuruşla skoru 1-0 yaptı.
Fransa henüz oyuna yerleşemeden İngiltere üstünlüğü ele geçirmişti.
İngiltere yalnızca öne geçmiyordu. Hücum ettiği her anda Fransa savunmasını dağıtabilecekmiş gibi görünüyordu. Top İngiliz futbolculara geçtiği anda oturduğumuz yerden kalkıyorduk. Atağı oturarak izlemek mümkün değildi.
İngilizler topu hızlı taşıyor, fazla beklemeden ileri oynuyor ve savunmanın arkasına sürekli koşu yapıyordu. Saka’nın ağlara gönderdiği bir top ofsayt gerekçesiyle geçerli sayılmadı. Bu pozisyon bile İngiltere’nin ne kadar etkili geldiğini gösteriyordu.
18’inci dakikada Rice’ın kullandığı kornerde Ezri Konsa yükselerek topu ağlara gönderdi. Skor 2-0 oldu.
Marcus Rashford’un hızı, Saka’nın sağ kanattaki etkinliği, Eze’nin pasları ve Rice’ın orta sahadaki baskısı Fransa’yı sürekli geriye itiyordu.
37’nci dakikada Bukayo Saka farkı üçe çıkardı. Rashford’un şutu kaleciden döndü, İngiltere hücumu devam etti ve Saka topu ağlara gönderdi.
İlk yarının uzatma dakikalarında Eberechi Eze’nin mükemmel pasıyla savunmanın arkasına sarkan Saka, kendisinin ikinci, İngiltere’nin dördüncü golünü attı.
İlk yarı 4-0 sona erdi.
İngiltere’nin dört golü de bizim bulunduğumuz tribünün önündeki kaleye atılmıştı. Biz Fransa kalesinin arkasındaydık ve golleri birkaç metre önümüzde izledik.
Devre arasında stadyumdaki genel düşünce açıktı: Bu maç bitmişti. Fransa teslim olmuştu.
İlk yarıda Fransa sahada yok gibiydi
Fransa da ideal kadrosundan bazı değişikliklerle sahaya çıktı. Didier Deschamps’ın ilk 11’inde Mike Maignan, Theo Hernandez, Maxence Lacroix, Ibrahima Konaté, Malo Gusto, Adrien Rabiot, Warren Zaïre-Emery, Désiré Doué, Rayan Cherki, Michael Olise ve Kylian Mbappé vardı.
William Saliba sakatlığı nedeniyle oynayamadı. Dayot Upamecano, Lucas Digne, Ousmane Dembélé ve Bradley Barcola maça yedek kulübesinde başladı.
Fransa’nın ilk yarıdaki sorunu yalnızca kadro tercihleri değildi. Takım halinde oynayamıyorlardı.
Savunma ile orta saha arasında büyük boşluklar vardı. İngiltere topu kazandığında birkaç pasla ceza alanına ulaşabiliyordu. Savunma organizasyonu tamamen bozulmuş, hücumdaki yıldızlar arasındaki bağlantı kopmuştu.
Mbappé birkaç kez tehlike yarattı. Dean Henderson önemli bir kurtarış yaptı, Marc Guéhi de bir topu çizgiden çıkardı. Ancak Fransa’nın oyun üstünlüğü kurduğunu söylemek mümkün değildi.
İngiltere birlikte hareket ediyor, birlikte savunuyor ve birlikte hücum ediyordu. İki takım arasındaki en büyük fark takım oyunuydu.
Deschamps dört değişiklik yaptı
Didier Deschamps devre arasında radikal bir karar aldı ve dört oyuncuyu birden değiştirdi.
Theo Hernandez’in yerine Lucas Digne, Ibrahima Konaté’nin yerine Dayot Upamecano, Rayan Cherki’nin yerine Ousmane Dembélé, Désiré Doué’nin yerine Bradley Barcola oyuna girdi.
Bu hamle yalnızca dört futbolcunun değiştirilmesi anlamına gelmiyordu. Fransa’nın bütün oyun anlayışı değişmişti.
İkinci yarıya daha önde baskı yapan, topu hızlı kullanan, kanatlara açılan ve kaybedecek hiçbir şeyi kalmamış bir takım çıktı. Upamecano savunmaya denge getirdi. Digne sol tarafı toparladı. Barcola hücuma hız kattı. Dembélé ise hareketliliğiyle İngiltere savunmasını geriye itti.
İlk yarıda İngiltere’nin her hücumunda hissettiğimiz gol beklentisini, ikinci yarıda Fransa’nın ataklarında yaşamaya başladık.
Bu kez Fransa aynı kaleye saldırıyordu
Devre arasında takımlar kaleleri değiştirdi. Biz aynı tribünde, aynı koltuklarda oturuyorduk. Fakat bu kez önümüzde İngiltere’nin kalesi vardı.
İlk yarıda İngiltere bizim önümüzdeki kaleye dört gol atmıştı. İkinci yarıda Fransa aynı kaleye hücum etmeye başladı.
48’inci dakikada Michael Olise’nin pasıyla savunmanın arkasına sarkan Mbappé, topu Dean Henderson’ın yanından ağlara gönderdi.
Altı dakika sonra Mbappé bu kez golün hazırlayıcısı oldu. Bradley Barcola’nın vuruşuyla skor 4-2’ye geldi.
İlk yarıda neredeyse hiç göremediğimiz Fransa artık tamamen oyunun içindeydi. Dembélé sağdan geliyor, Barcola soldan savunmanın arkasına koşuyor, Olise pas bağlantılarını kuruyor ve Mbappé ceza alanında sürekli fırsat arıyordu.
66’ncı dakikada Mbappé bir kez daha golü buldu. Skor 4-3’e geldi.
İşte o anda kendi kendime, “Goller sanki biz seyredelim diye sürekli bizim bulunduğumuz kaleye geliyor” dedim.
Maçın ilk yedi golünün tamamı bizim bulunduğumuz tribünün önündeki kaleye atılmıştı. İlk yarıda İngiltere dört gol bulmuş, ikinci yarıda Fransa aynı kaleye üç gol atmıştı.
Her atak bizim bulunduğumuz tarafa geliyor, her gol bizim önümüzde oluyordu. Sanki futbolcular maçın bütün heyecanını bizim bulunduğumuz tribüne yaşatmak için anlaşmıştı.
Olise beraberlik fırsatlarını kullanamadı
Fransa’nın ikinci yarıdaki en etkili oyuncularından biri Michael Olise’ydi. Mbappé’nin ilk golünün asistini yaptı ve Fransa’nın üçüncü golündeki hücumun merkezinde yer aldı.
Topu iyi kullanıyor, oyunun yönünü değiştiriyor ve savunmanın arasına tehlikeli paslar gönderiyordu.
Fransa skoru 4-3’e getirdikten sonra Olise’nin önüne çok net fırsatlar geldi. Özellikle iki pozisyonda düzgün vurabilse skor 4-4 olabilirdi.
Tribünden bakıldığında bunlar gol olması gereken pozisyonlardı. Fransa’nın beraberliğe çok yaklaştığı anlarda bu fırsatların değerlendirilememesi maçın kaderini etkiledi.
Fransa 4-0’dan 4-4’e gelse psikolojik üstünlüğü tamamen ele geçirebilirdi. Belki maçı kazanacak, belki de karşılaşmayı uzatmaya taşıyacaktı. Ancak futbol bazen birkaç santimetreyle değişiyor.
Mbappé tarihe geçti
Kylian Mbappé’nin yeteneğini tartışmak anlamsız. Hızı, topa vuruşu, ceza alanındaki hareketliliği ve gol sezgisi olağanüstü.
Bu maçta iki gol attı ve Fransa’nın dönüşünü başlatan isim oldu. Dünya Kupası kariyerindeki gol sayısını 22’ye çıkararak erkekler kategorisinde turnuva tarihinin en golcü oyuncusu konumuna yükseldi.
Ancak tribünden izlerken insanın aklına başka bir soru da geliyor: Mbappé, Fransa’nın takım oyununu ne kadar yukarı taşıyor?
Fransa’nın hücum düzeni zaman zaman tamamen onun bireysel yeteneğine bağlı hale geliyor. Top ona geldiğinde herkes olağanüstü bir hızlanma, çalım ya da vuruş bekliyor.
Fransa ikinci yarıda Dembélé, Barcola, Olise ve Mbappé aynı anda oyuna ağırlık koyduğunda gerçek gücünü gösterdi. Takımın sorunu oyuncu kalitesi değil, bu büyük yeteneklerin ortak bir oyun planı içinde ne kadar etkili kullanılabildiğiydi.
İngiltere kendi oyunundan vazgeçti
İngiltere ilk yarıda hızlı, cesur ve doğrudan oynadı. İkinci yarıda ise bambaşka bir görüntü verdi.
Fransa’nın ilk golünün ardından İngiltere giderek geriye çekildi. Topu rakibine bıraktı, savunma çizgisini kendi ceza alanına yaklaştırdı ve ileride top tutmakta zorlandı.
Ivan Toney yalnız kaldı. Orta saha ile hücum arasındaki bağlantı koptu. Fransa’nın hemen her atağı İngiltere ceza alanına kadar ulaşmaya başladı.
İngiliz futbolcuların yorgunluğu da görülüyordu. Takım yarı finalin ardından daha az dinlenmiş, turnuva boyunca uzun yolculuklar yapmış ve farklı hava koşullarında oynamıştı.
Ancak yaşananlar yalnızca yorgunlukla açıklanamazdı. İngiltere 4-0 öne geçtikten sonra kendisini üstünlüğe taşıyan oyundan vazgeçmişti. Hücum etmeyi sürdürdüğü sürece Fransa’yı zorlayan takım, geriye çekilince rakibinin bütün hücum gücünü üzerine davet etti.
Bellingham oyunun yönünü değiştirdi
Fransa 4-3’e geldiğinde İngiltere kontrolü tamamen kaybetmişti. Tribünde Fransa’nın dördüncü golünün gelmesi yalnızca zaman meselesi gibi görünüyordu.
Olise fırsatları kaçırıyor, Dembélé sağ taraftan sürekli geliyor, Mbappé topu her aldığında tehlike yaratıyordu.
Thomas Tuchel 79’uncu dakikada önemli bir hamle yaptı. Eberechi Eze ile Ivan Toney’i oyundan çıkararak Jude Bellingham ve Elliot Anderson’ı sahaya sürdü.
Bellingham oyuna girer girmez farkını gösterdi. Topu ileride tutmaya, İngiltere’nin kendi ceza alanından çıkmasına ve rakibin baskısını kırmasına yardım etti.
Onu özel yapan yalnızca teknik yeteneği değil. Top kendisine ulaşmadan ne yapacağına karar veriyor. Rakibin hareketini, topun nereye düşeceğini ve boş alanın nerede oluşacağını önceden görüyor.
Futbolu yalnızca ayaklarıyla değil, zihniyle de oynuyor.
Saka hat-trick yaptı
İngiltere’nin maçtaki en başarılı oyuncusu Bukayo Saka’ydı. İlk yarıda iki gol attı ve savunmanın arkasına yaptığı koşularla sürekli tehlike yarattı.
85’inci dakikada Djed Spence ceza alanına girdi. Malo Gusto’nun müdahalesiyle yerde kalınca hakem penaltı noktasını gösterdi.
Bellingham’ın topun başına geçmesi beklenebilirdi. Ancak penaltıyı kullanmayı düşünmedi ve topu Saka’ya bıraktı. Saka karşılaşma sonrasında Bellingham’ın kendisine hat-trick’ini tamamlamasını söylediğini anlattı.
Saka penaltıyı gole çevirerek İngiltere’yi 5-3 öne geçirdi ve gecenin yıldızı oldu.
Bu aynı zamanda önemli bir takım arkadaşlığı örneğiydi. Bellingham kişisel istatistiğini değil, o gece iki gol atan arkadaşının hat-trick yapmasını tercih etmişti.
Fransa son ana kadar pes etmedi
İngiltere’nin beşinci golünden sonra karşılaşmanın bittiğini düşünenler oldu. Fransa ise bir kez daha teslim olmadı.
Uzatma dakikalarında Ousmane Dembélé sağ taraftan içeri girdi ve düzgün bir vuruşla topu ağlara gönderdi. Skor 5-4 oldu.
Dembélé’nin golü de bizim bulunduğumuz tribünün önündeki kaleye gitti.
Böylece İngiltere’nin ilk yarıda attığı dört gol ile Fransa’nın ikinci yarıda attığı dört gol aynı kalede gerçekleşti.
Maçtaki 10 golün 8’i benim bulunduğum tribünün önündeki kaleye atılmıştı.
İlk yarıda İngiltere’den dört gol, ikinci yarıda Fransa’dan dört gol...
Maç 4-3’e geldiğinde kendi kendime söylediğim söz gerçekleşmişti. Goller gerçekten de sanki biz seyredelim diye sürekli bizim bulunduğumuz kaleye geliyordu.
Son sözü Bellingham söyledi
Dembélé’nin golüyle skor 5-4’e geldiğinde karşılaşma yine bitmemişti. Fransa bir gol daha bulursa mücadele uzatmaya gidecekti.
İngiltere’nin bazı futbolcuları yorgunluk ve sakatlık sorunları nedeniyle koşmakta zorlanıyordu.
Bellingham topu kendi yarı alanında aldı, rakiplerinden kurtuldu ve ileri taşıdı. Ceza alanına girerken savunmayı geçti ve yaptığı düzgün vuruşla topu ağlara gönderdi.
Skor 6-4 oldu.
Bellingham oyuna son bölümde girmesine rağmen kısa sürede maçın en etkili futbolcularından biri haline geldi. İngiltere’nin topu ileride tutmasını sağladı, penaltıyı Saka’ya bıraktı ve son golü atarak Fransa’nın dönüş umutlarını bitirdi.
Bellingham turnuvadaki yedinci golüne ulaşarak bir Dünya Kupası’nda İngiltere adına en fazla gol atan futbolcu oldu.
Benim için skor kadar önemli başka bir ayrıntı vardı.
İngiltere’nin ilk yarıda attığı dört golün tamamı bizim bulunduğumuz kaleye girdi. Fransa’nın ikinci yarıdaki dört golü de aynı kaleye atıldı.
Maçın ilk yedi golü arka arkaya bizim önümüzde gerçekleşti. Dembélé’nin golüyle bu sayı sekize yükseldi.
Bu kadar gollü bir karşılaşmayı izlemek zaten büyük bir şanstı. Gollerin sekizinin birkaç metre önünüzdeki kaleye atılması ise unutulmayacak bir tesadüftü.
Maignan güven vermedi
Fransa kalecisi Mike Maignan ilk yarıda dört gol yedi. Elbette gollerin bütün sorumluluğunu ona yüklemek doğru olmaz.
Fransa savunması büyük hatalar yaptı. İngiliz futbolcular savunmanın arkasına rahatça geçti. Konsa’nın golünde duran top savunması yetersiz, Saka’nın gollerinde ise savunma yerleşimi bozuktu.
Maignan bazı pozisyonlarda başarılı kurtarışlar yaptı. Ancak takımını oyunda tutacak olağanüstü müdahaleleri gerçekleştiremedi ve önündeki dağınık savunmayı toparlayamadı.
İkinci yarıda Upamecano ve Lucas Digne’nin oyuna girmesiyle savunma daha dengeli göründü. Bu değişiklikten sonra Maignan da daha güvenli bir görüntü verdi.
Sanki dört farklı takım oynadı
Bu karşılaşmada iki değil, sanki dört farklı takım izledik.
İlk yarıda hızlı, cesur ve birlikte oynayan bir İngiltere vardı. İkinci yarıda geriye çekilen, topu rakibine bırakan ve zaman zaman paniğe kapılan başka bir İngiltere gördük.
Fransa için de aynı durum geçerliydi.
İlk yarıda savunması dağılan, orta sahada etkisiz kalan ve hücumda bağlantı kuramayan bir Fransa vardı. İkinci yarıda ise agresif, hızlı ve son dakikaya kadar maçı bırakmayan bambaşka bir takım ortaya çıktı.
Futbolun güzelliği de buydu.
İlk yarı sona erdiğinde maçın bittiğini düşünüyorduk. İkinci yarıda Fransa, karşılaşmanın henüz bitmediğini gösterdi.
İngiltere tarihinin ilk dünya üçüncülüğü
İngiltere, Dünya Kupası’nı ülke dışında elde ettiği en iyi dereceyle tamamladı ve tarihinde ilk kez üçüncü oldu.
İngilizler daha önce 1990’da İtalya’ya, 2018’de ise Belçika’ya karşı oynadıkları üçüncülük maçlarını kaybetmişti.
İngiltere ile Fransa’nın Dünya Kupası geçmişinde de çok fazla karşılaşma bulunmuyor. İngiltere 1966’da Fransa’yı 2-0, 1982’de ise 3-1 mağlup etti. Fransa, 2022 Dünya Kupası çeyrek finalinde İngiltere’yi 2-1 yenerek yarı finale yükseldi.
Miami’deki 6-4’lük mücadele, iki ülkenin Dünya Kupası tarihindeki dördüncü karşılaşması oldu.
Toplam 10 gol, Dünya Kupası üçüncülük maçları tarihinin yeni rekorunu da getirdi. Önceki rekor, Fransa’nın 1958’de Batı Almanya’yı 6-3 mağlup ettiği dokuz gollü karşılaşmaya aitti.
Deschamps döneminin son maçı
Karşılaşma, Didier Deschamps’ın Fransa Milli Takımı’nın başındaki son maçıydı.
Deschamps, 14 yıllık görev döneminde Fransa’yı Dünya Kupası şampiyonluğuna taşıdı, başka bir Dünya Kupası’nda finale çıkardı ve ülkesinin futbol tarihinde önemli bir yer edindi.
Vedası mağlubiyetle sonuçlandı. Ancak Fransa’nın ikinci yarıdaki mücadelesi, onun döneminde oluşan kolay teslim olmayan takım karakterini bir kez daha gösterdi.
Fransa ilk yarıdaki ağır tabloya rağmen ikinci yarıda dört gol attı ve karşılaşmayı son ana kadar bırakmadı.
Final başka yerdeydi ama bizim finalimiz Miami’deydi
Dünya Kupası’nın finali Arjantin ile İspanya arasında oynanacaktı. Kupayı kaldıracak takım o karşılaşmada belli olacaktı.
Fakat benim için turnuvanın finali sanki bir gün önce Miami’de oynandı.
Bunda maçı stadyumda izlemiş olmamın büyük etkisi var. Televizyondan izlediğiniz maçla tribünde bulunduğunuz karşılaşma aynı değildir. Tribünde topun hızını, futbolcuların birbirlerine seslenişlerini, taraftarların tepkilerini ve gol anındaki patlamayı farklı hissedersiniz.
Sıcak, nem, kalabalık, ulaşım düzeni, güvenlik önlemleri, dünyanın farklı ülkelerinden gelen insanlar ve 10 golün oluşturduğu heyecan aynı hikâyenin parçalarıydı.
İlk yarıda İngiltere’nin her atağında ayağa kalktık. İkinci yarıda Fransa’nın her hücumunda yeniden yerimizden doğrulduk.
Birinci yarının heyecanını İngiltere, ikinci yarının heyecanını Fransa yaşattı. Maçın hiçbir bölümünde rahat biçimde oturup karşılaşmayı izlemek mümkün değildi.
Her an yeni bir gol olacakmış gibi hissediyorduk.
Bitti denilen yerde yeniden başladı
İlk yarının sonunda İngiltere 4-0 öndeydi. Herkes karşılaşmanın bittiğini düşünüyordu.
Fransa’nın geri dönmesi neredeyse imkânsız görünüyordu. Ancak ikinci yarıda sahaya çıkan takım, maçın henüz bitmediğini gösterdi.
Bir gol geldi. Ardından ikinci ve üçüncü goller...
Skor 4-3 olduğunda İngiltere için bütün hesaplar değişmişti.
Fransa beraberliğe yaklaştı. Olise fırsatları kaçırdı. Bellingham oyuna girdi. Saka penaltıdan hat-trick yaptı. Dembélé Fransa’yı yeniden umutlandırdı. Son sözü Bellingham söyledi.
İlk yarıda bittiğini düşündüğümüz karşılaşma, ikinci yarıda yeniden başladı ve son saniyelere kadar sürdü.
Futbolun neden dünyanın en güzel oyunu olduğunu gördüm
Miami’de sıradan bir üçüncülük maçı izlemedim.
İki büyük futbol ülkesinin teslim olmayı reddettiği tarihi bir karşılaşmaya tanıklık ettim.
Saka’nın hat-trick’ini, Mbappé’nin iki golünü, Olise’nin paslarını ve kaçırdığı fırsatları gördüm. Bellingham’ın oyuna girdikten sonra maçı nasıl değiştirdiğine, Dembélé’nin Fransa hücumuna kattığı hıza tanık oldum.
İngiltere’nin ilk yarıdaki mükemmel takım oyununu, Fransa’nın ikinci yarıdaki büyük isyanını izledim.
Bütün bunların içinde benim için en unutulmaz ayrıntı ise değişmedi.
Maçtaki 10 golün 8’i bulunduğum tribünün önündeki kaleye atıldı.
İlk yarıda İngiltere dört gol attı. İkinci yarıda Fransa aynı kaleye dört golle karşılık verdi.
Bazı maçlar kupayla, bazıları yıldız oyuncularla, bazıları ise rekorlarla hatırlanır.
Ben bu maçı bulunduğum kaleye atılan sekiz golle hatırlayacağım.
Miami’de sıcak, nemli, kalabalık ve bir türlü bitmeyen bir gecede futbolun neden dünyanın en güzel oyunu olduğunu bir kez daha gördüm.
Gerçekten unutulmaz bir geceydi.
