Apo, Nazik’e söyleyeceklerini duvarlara, kapı pervazlarına, hatta kombiye yazmış. Sosyal medya o dizelere hayran kalırken ev sahibi kira borcunu ve tadilat masrafını düşünüyor.
Birkaç gün önce sosyal medyada karşıma bir video düştü. Bir ev düşünün… Ev boş ama duvarları, kapı pervazları, hatta kombinin üzeri şiirlerle, güzel sözlerle dolu. Bir odadan ötekine geçtikçe karşınıza başka bir cümle, başka bir tarih çıkıyor. Her tarih bir hatıra, her cümle bir duygu. Duvarlar yazanın dili olmuş. Sanki unutmak istemediği ne varsa oraya işlemiş. “Güzel haber olur” diye düşündüğüm paylaşım birkaç saat içinde gerçekten haber oldu.
Sonra videodaki evin İstanbul Büyükçekmece’de olduğunu ve o görüntülerin nasıl ortaya çıktığını öğrendik. Ev sahibiyle kiracısı arasında bir kira anlaşmazlığı varmış. İki yıldır o evde yaşayan kiracı dokuz ay boyunca kirayı ödeyemeyince tahliye edilmiş. Tahliyenin ardından avukatıyla birlikte eve giren ev sahibi, karşılaştığı manzara karşısında şaşkına dönmüş. Kapıyı açtığında odaların her köşesinde kiracısının duvarlara bıraktığı şiirler, güzel sözler ve duygularını anlattığı yazılar varmış. Tabii hemen kira borcu ve evde oluştuğu belirtilen zararlarla ilgili yasal süreci başlatmışlar.
Video yayıldıkça herkes o yazıları yazan kiracıyı merak etmeye başladı. Paylaşımdan iki gün sonra kiracı da ortaya çıktı. Bu duygu yüklü şiirleri yazan kişi Abdullah Güngör imiş. Duvarlarda kendisinden Apo diye söz ediyor, sevdiği kadına da Nazik diye sesleniyordu. Güngör, işini kaybettikten sonra kirayı ödeyemediğini, niyetinin kötü olmadığını ve borcunu bir şekilde ödeyeceğini söylüyor.
Duvarların dili olsa da konuşsa deriz ya, işte Apo kardeşimiz bu sözün anlam bulmuş hâlini bizlere göstermiş oldu. İki yıl yaşadığı evin duvarlarından tavanına, pencerelerinden mutfak dolaplarına kadar her köşeye günlük tutar gibi duygularını yazmış. Kapı pervazlarını bile es geçmemiş. İnsan bir odayı bitirince durur sanıyorsunuz, Apo mutfağa geçmiş, oradan dolaplara, kapılara… Kombiye gelince, oraya bile yazacak sözleri varmış.
Tabii tüm kadınların arzu ettiği, hayal ettiği gerçek aşk duvarlardaydı. Bir insan ne kadar sevmiş olabilir ki hızını alamayıp duvarlara bu kadar aşk şiirleri yazsın? Mesela “Her sabah aynı kadına âşık uyanana adam denir” diye yazmış bir yere. “Her şeyimi kaybetmeye üzülmem, kader derim. Seni kaybetmeyi kaldıramam, isyan ederim” demiş. “Karadeniz çocuğunun sevgisi kalbinde olur, şehir bebekleri gibi dilinde olmaz.” Başka bir duvara da “Asla kıskanç biri değilim ama ben Trabzonluyum, kıskanınca da adam değilim” diye eklemiş.
Yine duvarlardan birine “Kalbim cezaevi miydi ki oraya girdiğin için hapis yatıyorsun?” diye sormuş. Apo’nun anlattıklarını duyunca o soru da başka bir anlam kazandı. Meğer adına duvarlar dolusu şiir yazılan Nazik yabancı uyrukluymuş ve pasaportunun süresi dolduğu için bir süre cezaevinde kalmış. Apo da Nazik’in cezaevinde geçirdiği günlerin tarihlerini tek tek duvara işlemiş.
Peki Nazik, cezaevinden çıkıp şiirleri görünce ne yaptı? Muhabir de Apo’ya bunu soruyor. Apo “Öyle çok üzerinde durmadı” diyor. Oysa sosyal medyada o şiirlere hayran kalan ne çok kadın vardı! Belki de biz o duvarlarda biraz da kavuşamayan âşıkların hikâyesini okuduk. Leylâ ile Mecnun, Ferhat ile Şirin, Kerem ile Aslı kavuşup evlenselerdi onların da hepimiz kadar bir hikâyesi olurdu. Ama onlar kavuşamadı. Biz de aşklarını tam orada, birbirlerini en çok özledikleri yerde hatırladık. Aradan yüzyıllar geçti, hâlâ anlatıyoruz.
Sosyal medyada şiirlere hayran kalanlar, evin duvarlarının kesinlikle boyanmaması gerektiğini söylüyor. Kimi evin Masumiyet Müzesi gibi bir müze olmasını istiyor, kimi de kafe. Tabii kiracı Apo’nun yanında olan çoktu da işin bir de diğer tarafı vardı. Ev sahibi tarafı. Bir an kendimi o evin sahibi gibi düşünerek empati kurmaya çalıştım. Bu hiç de hoşuma gitmedi.
İstanbul’da iş yeri olarak kiraya verdiğimiz evimizi hatırladım. Kiracı çıktıktan sonra evi görmeye gittiğimde karşılaştığım manzara hâlâ gözümün önünde.
Kiracımız filmlere seslendirme yapan bir firmaydı. Ses geçmesin diye evin bir penceresini içeriden duvar örerek kapatmış, mevcut duvarların önüne de ses geçirmeyen ikinci bir duvar örmüştü. Evin içindeki manzara buydu. Bahçeye çıktığımdaysa gözyaşlarıma engel olamadım.
Kiracı bahçedeki bütün ağaçları kesmişti. Trabzon hurması, mürdüm eriği, nar… Hepsini kesmişti. Bir tek köşedeki armut ağacına dokunmamış diye düşündüm. Meğer onu da kesmiş. Kesik gövdeyi toprağa öyle bir oturtmuş ki ilk bakışta ağaç hâlâ yerinde sanıyorsunuz. Belli ki yaprakların çıkardığı ses onları rahatsız etmişti.
Tabii Apo’nun şiir yazdığı duvarlar yeniden boyanabilir. Belki birkaç kat fazla vurmak gerekir, zarar bir şekilde telafi edilir. Benim bahçemdeyse aynı ağaçların gölgesine bir daha oturmak mümkün değildi. O yüzden Apo’nun şiirlerini okurken bir an da kendimizi o ev sahibinin yerine koyalım. Biz videoya bakıp bir dizeye hayran kaldık. Ev sahibi ise kendi evinin kapısını açıp bütün o yazılarla karşılaştı. O anda insanın aklına, alamadığı kiraların üstüne bir de tadilat masrafının ekleneceği gelir elbette.
İş bu kadar gündem olunca evi bedava boyamayı teklif eden boyacılardan da söz edilmeye başlandı. Onlar da reklamı kaçırmama derdinde belli ki. Düşünsenize, bir boya ustasının reklamı bu kez üstünü kapattığı şiirlerle yapılacak.
Şimdi herkes o evin ne olacağını merak ediyor. Ev sahibi alacağını ve zararını düşünüyor, sosyal medya duvarları kurtarmaya çalışıyor. Ben hâlâ kapı pervazlarına takılı kaldım. Bir insanın sevdiğine söyleyecek sözü tavana kadar yetmemiş de evden her çıkışında gözüne ilişsin diye kapının kenarına da mı bir şey yazmış? Bir gün o eve boyacı girerse bari son katı vurmadan önce kombinin üstündeki şiiri bir daha okusunlar.