İstanbul 19.8°C
Ankara 11.5°C
Diyarbakır 11.2°C
Samsun 19.1°C
Berlin 29°C
Manolyalı Sokak’tan Bedri Rahmi Eyüboğlu Sokağı’na
Yeni haberler yayınlandığında ilk siz haberdar olun.
İlgili metinler: Abonelik Sözleşmesi · KVKK Aydınlatma Metni · Çerez Politikası. Bültenlerin altındaki bağlantıyla abonelikten dilediğiniz zaman çıkabilirsiniz.
Merak ettiğiniz konuyu yazın, hemen sonuçlara ulaşın.
İsteğe bağlı. Hava durumu seçtiğiniz şehre göre gösterilir.
İsterseniz bültene de abone olun.
Bir sokak düşünün… Baştan sona manolya ağaçlarıyla çevrili olsun. İlkbahar geldiğinde çiçeklerinin kokusu bütün sokağı sarsın. Sokağın adı da bu yüzden Manolyalı Sokak olsun. İşte ben Kalamış’ta bu sokakta büyüdüm. O zamanlar sokak trafiği iki yönlüydü. Çok sık araba geçmezdi; yolun ortasında futbol, yakan top oynardık. Sokağımızın üst tarafı Bağdat Caddesi’ne, aşağı tarafı ise Fener-Kalamış Caddesi’ne çıkıyordu.
En yüksek bina dört katlı apartmanlardı. Bu apartmanların arasında da tek katlı evler ve köşkler vardı. Biz yaz kış apartman katında oturuyorduk ama çoğu aileler kışları Avrupa tarafında oturuyor, yazları sayfiye yeri olarak Asya tarafındaki evlerine geliyorlardı. Tabii o zamanlar Fenerbahçe’den, Kalamış’tan denize girebiliyorduk.
Sokak, Arnavutkaldırımı taşlarıyla kaplıydı. Çocukluğumun sesleri o taşların üzerinde yankılanırdı. Bir gün ailece çıktığımız tatilden döndük. Arabadan indim ve gözlerime inanamadım.
Arnavutkaldırımları gitmişti.
Yerine sokağın başından sonuna simsiyah asfalt dökülmüştü.
Çocuk aklımla bunun neden bu kadar canımı yaktığını anlatamamıştım ama ağladığımı bugün bile hatırlıyorum. Meğer insan sadece evine değil, sokağına da bağlanıyormuş.
Evimizin balkonundan Fenerbahçe’yi ve Moda Burnu’nu seyrederdik. O manzara bana göre dünyanın en güzel manzarasıydı.
Sonra yıllar geçti.
Köşkler yıkıldı.
Bahçeler küçüldü.
Dört katlı apartmanların yerini on katlı binalar aldı.
Çocukluğumun sokağı yavaş yavaş başka bir yere dönüştü.
Ama bir ev hiç değişmedi.
Bahçesinde çocukluğumun ve gençliğimin geçtiği; ressam Bedri Rahmi ve Eren Eyüboğlu’nun evi…
O ev sanki zamana karşı direniyordu.
Çocukluğumda Bedri Rahmi’yi bölük pörçük hatırlıyorum. Salopet pantolonuyla bahçede gezinir, arada bizimle ne olduğunu şu an hatırlayamadığım sohbetler yapar, mavi boyalı salıncakta otururdu. Torunu Rahmi arkadaşım olduğu için o bahçede oyun oynayan şanslı çocuklardandım. Yıllar sonra, oğlu Mehmet abi ve gelinleri Hughette abla ile yapılan yazma çalışmaları vesilesiyle bu evde çokça vakit geçirmişliğim oldu. Neyse, ben tekrar sokağımıza döneyim.
Bir süre sonra sokağın adını değiştirdiler.
Artık sokağın adı Manolyalı Sokak değil, Bedri Rahmi Eyüboğlu Sokağı olmuştu.
İlginçtir…
Bu değişiklik bana hiç ağır gelmedi.
Çünkü adını sokağa veren manolya ağaçları artık eskisi kadar yoktu. Ama Bedri Rahmi’nin evi hâlâ oradaydı. Sokağın hafızasını yaşatan belki de son yapı oydu. Bir de böylesi değerli bir sanatçıya verilebilecek en güzel vefa borcuydu sokağa adını vermek. Bedri Rahmi sadece ressamlığı ile değil; heykel, seramik ve mozaik alanlarında da çok başarılıydı. Gezi ve deneme kitaplarıyla da edebiyatımıza çok değerli eserler bırakmıştı; aynı zamanda bir akademisyendi. Ama o şiirleri yok mu şiirleri… Hepsi birbirinden güzel, birbirinden değerli.
Bu yıl Türkiye’ye gittiğimde çocukluğumun geçtiği sokakta yürüdüğümde adımlarımla çocukluğum ve bugün arasında gidip geldim.
Bir köşede eski günleri aradım, diğer köşede bugünün İstanbul’unu gördüm.
Kadıköy Belediyesi kaldırımlara yerleştirdiği beton blokların üzerine Bedri Rahmi Eyüboğlu’nun şiirlerini işlettirmişti.
Şairim,
Zifiri karanlıkta gelse
Şiirin hası
Ayak seslerinden tanırım
Ne zaman bir köy türküsü duysam
Şairliğimden utanırım
Sokağı yukarı ya da aşağı doğru da gitsem mutlaka bu şiirlerin olduğu kaldırım tarafından yürümeyi tercih eder, acelem yoksa da mutlaka durur, ilk defa okuyormuşum gibi tekrar tekrar okurum bu şiirleri…
Bir ressamın renkleriyle tanıdığımız hayatı, bu kez dizeleriyle sokağın içine karışıyordu.
Hatta içimden, “Keşke yolun diğer tarafındaki kaldırımlar da onun şiirleriyle dolsa” diye geçiririm…
Çünkü şehirleri yalnızca binalar güzelleştirmiyor.
Onlara ruh veren insanlar, anılar, ağaçlar ve şiirler de var.
Bedri Rahmi’nin ölümünden sonra derlenip okuyucuyla buluştuğu Tezek isimli kitabının bir sayfasında şöyle bir notu var: “Resimle şiiri, resimle heykeli, resimle mimariyi, yer yer aynı yapı içinde erimiş görmek. Bu yol bizi daima sanatın en kudretli çağlarına çıkartacak.”
Benim çocukluğumun Manolyalı Sokağı artık yok. Ama Bedri Rahmi’nin evi hâlâ var. Umarım torunu Rahmi bir gayret gösterip yakın zamanda bu evi müzeye çevirir ve herkes bu muazzam iki ressamı ve yazma sanatçısı oğlu Mehmet Eyüboğlu’nun evini ve eserlerini görme şansına sahip olur. Yazımı Bedri Rahmi’nin sokağımızda olmayan bir başka dizeleriyle bitireyim.
Bir yanım tuz, bir yanım şeker; tuzdan yanayım
Bir yanım deniz, bir yanım toprak; denizden yanayım.
Bir yanım sen, bir yanım ben; senden yanayım.
