İstanbul 19.8°C
Ankara 11.5°C
Diyarbakır 11.2°C
Samsun 19.1°C
Berlin 29°C
Geçmişin gölgesinde hayatlar
Yeni haberler yayınlandığında ilk siz haberdar olun.
İlgili metinler: Abonelik Sözleşmesi · KVKK Aydınlatma Metni · Çerez Politikası. Bültenlerin altındaki bağlantıyla abonelikten dilediğiniz zaman çıkabilirsiniz.
Merak ettiğiniz konuyu yazın, hemen sonuçlara ulaşın.
İsteğe bağlı. Hava durumu seçtiğiniz şehre göre gösterilir.
İsterseniz bültene de abone olun.
Son yıllarda dikkatimi çeken bir şey var.
Hayatında önemli başarılar elde etmiş, mesleğinde yükselmiş, toplum tarafından tanınmış ve saygı görmüş insanların televizyon röportajlarında ya da sosyal medyada çocukluklarını, yaşadıkları travmaları anlattıklarını sık sık görüyorum.
“Annem bana bunu yaptı. Ondan böyle.”, “Babam bana bunu yaptı. Ondan böyle.”, “Çocukluğumda çok dayak yedim.” ,“Beni hiç sevmediler, “Çocukken tacize uğradım”.
“Çok zor bir çocukluk geçirdim.”
Bunları anlatan insanların yaşadıklarını küçümsemiyorum. Tam tersine, bir çocuğun anne-babasından gördüğü şiddetin, ihmalin, sevgisizliğin ya da aşağılanmanın insanın üzerinde derin izler bırakabileceğini biliyorum.
Fakat benim merak ettiğim başka bir şey var: Aradan yirmi, otuz, kırk yıl geçmişse ve o çocuk artık kendi hayatını kurmuş, başarılı olmuş, toplumda bir yer edinmişse, neden hâlâ o çocuğun hikâyesini milyonlarca insanın önüne çıkarmaya ihtiyaç duyuyor?
Bence bu sorunun cevabı “Yaşadıklarını unutmalıydı” değil. Elbette unutmak zorunda değil. Hatta belki unutmak mümkün de değil.
Bir insan hâlâ dönüp dönüp “Bana çocukken ne yaptılar” anlatısına ihtiyaç duyuyorsa, o acıdan nemalandığını düşünüyorum. Bir şeyi iyileşmek için anlatmak başka, kimliğini o hikâyenin üzerine kurmak başka.
Travmayı anlamak başka, hayatının merkezine koymak başka. Geçmişle hesaplaşmak başka, geçmişten sürekli hesap sormak başka. Belki de insanın kendine soracağı en önemli soru şudur:
“Ben bunu neden anlatıyorum?” Anlatmak bana ne kazandırıyor? İçimde hâlâ çözülmemiş bir şey mi var? Birilerinin beni anlamasına mı ihtiyacım var?
Çocukken alamadığım onayı bugün toplumdan mı bekliyorum? Yoksa gerçekten bu hikâyeyi anlatarak hem kendime hem başkalarına bir şey mi katıyorum?
Bu soruların cevapları önemli.
Çünkü insanın hayatında bir noktadan sonra yalnızca “Bana ne yapıldı?” sorusu değil, “Ben bütün bunlardan sonra ne yaptım?” sorusu da yerini almalı.
Başarı belki de yalnızca para, şöhret veya kariyer değildir.
Bazen gerçek başarı, geçmişte sizi yaralayan insanların davranışlarının bugün sizin ruh halinizi, ilişkilerinizi ve kendinize verdiğiniz değeri yönetmesine izin vermemektir.
Anneniz size kötü davranmış olabilir. Babanız sizi dövmüş olabilir. Çocukluğunuz gerçekten zor geçmiş olabilir.Bunların hiçbiri doğru değildi.
Bugün kırklı ellili yaşları geçtiyseniz ve hayatınızda kendi emeğinizle bir yere geldiyseniz, artık o çocuğun yanında bir de yetişkin siz varsınız.
Psikologlar travmanın farkına varmak ve sebeplerini analiz etmek bir farkındalık ve güç adımıdır der. Bu farkındalık, sizi suçlamaktan veya sürekli sızlanmaktan kurtarır ve iyileşme yolunu açar.
Anne-baba ya da yakınlarınızın yaptıkları doğru" demek değil, "sizin iyileşme yolunuz buradan geçiyor" demektir.
İnsan geçmişini değiştiremez. Ama geçmişine hayatının geri kalanında ne kadar yer vereceğini değiştirebilir. Hiç kimse sadece bugünkü haliyle oluşmuyor. Her yetişkinin arkasında, çoğu zaman konuşulmayan bir çocukluk hikâyesi var. Ancak o hikâyeyi ne zaman, nerede ve ne kadar anlatacağımız önemli
Hayatımızın bütününü yaşadığımız travmanın merkezine koymamalıyız. Çünkü çocukluğumuz hayatımızın ilk bölümüdür.İlla bütün kitap olmak zorunda değildir.
