Siyasetin Kara Kutuları
.
Siyasetin Kara Kutuları: İSKİ’den "Uşak" Operasyonuna Güç Sarhoşluğu
Siyaset, sadece sandıktan çıkan oylar değil, aynı zamanda o oyların emanet edildiği kişilerin karakter sınavıdır. Türk siyasi tarihi, bu sınavda kalanların hikâyeleriyle doludur. Bugün CHP'li belediyelerdeki gündemi sarsan iddialar, aslında geçmişin tozlu sayfalarındaki skandalların modern birer kopyası gibi karşımızda duruyor.
1. Perde: İSKİ Skandalı (1993) – Bir Aşk İntikamı Devri Nasıl Kapattı?
90’lı yılların başında İstanbul, SHP’li (bugünkü CHP’nin ana damarı) Nurettin Sözen yönetimindeydi. İSKİ’nin başında ise Ergun Göknel vardı. Her şey bir "kadın-erkek" meselesiyle başladı. Göknel, eşi Nurdan Erbuğ’dan boşanıp sekreteriyle evlenmek istiyordu. Ancak tazminatta anlaşamadılar. Öfkelenen eş, "Kocamın bu paraları nereden bulduğunu sanıyorsunuz?" diyerek tüm kirli çamaşırları ortaya döktü. İsviçre bankalarındaki gizli hesaplar ve ihale yolsuzlukları patladı. Bu skandal, 1994’te solun İstanbul’u kaybetmesine ve Recep Tayyip Erdoğan’ın belediye başkanı seçilerek Türkiye siyasetinde yeni bir dönemi başlatmasına neden oldu.
2. Perde: Deniz Baykal Kaseti (2010) – Bir Gecede Gelen İstifa
CHP’nin yıllarca değişmez lideri olan Deniz Baykal, siyasi kariyerinin zirvesindeyken bir "belden aşağı vuruş" ile karşılaştı.
7 Mayıs 2010’da internete sızdırılan mahrem görüntüler, bir genel başkanı 3 gün içinde istifaya sürükledi. Baykal, bunun bir komplo olduğunu söylese de, olay CHP içinde köklü bir ideolojik değişimin (Yeni CHP süreci) önünü açtı.
Kişisel hayatın siyasi bir tasfiye aracı olarak kullanıldığı bu olay, partinin rotasını tamamen değiştirdi.
3. Perde: Modern Zamanın "Kara Kutuları" – Uşak ve İstanbul Skandalları
Burada başrolde başkanlar değil, onların "uşakları" (şoförleri ve yakın korumaları) var.
Bu tam bir "kara kutu" hikayesi. Belediye Başkanı Özkan Yalım’ın, yolsuzluk iddiaları nedeniyle mal varlığına el konulmasın diye 34 araç ve 114 taşınmazı şoförü Cihan Aras’ın üzerine yaptığı iddia edildi. Ayrıca, belediyede hiç çalışmayan "yakın çevresindeki kadınlara" yüksek maaşlar bağlandığı saptandı.
4. Perde: İstanbul (Beşiktaş) Hattı
Benzer şekilde, Beşiktaş gibi zengin belediyelerin çevresinde kümelenen şoför ve koruma ekibinin, lüks mekanlarda belediye bütçesiyle "sefa sürdüğü" ve bavullarla para taşıdığına dair itirafçı beyanları yargıya yansıdı.
5.Perde: Antalya'da "Prens" Dönemi
Gökhan Böcek Vakası
Siyasette "oğul" figürü, genellikle belediye başkanlarının en zayıf karnı ve "kara kutusu" olur. Antalya’da yaşananlar da bu kuralı bozmadı:
Belediyeyi Kim Yönetiyor?
Antalya kamuoyunda en çok sorulan soru şuydu: "Şehri Muhittin Böcek mi yönetiyor, yoksa oğlu Gökhan mı?" İddialara göre Gökhan Böcek, belediyede resmi bir sıfatı olmamasına rağmen, daire başkanlarına talimat veriyor, ihalelerin kime gideceğine karar veriyor ve personel atamalarında son sözü söylüyordu.
Lüks Yaşam ve Nüfuz Ticareti
Gökhan Böcek’in sosyal medyaya da yansıyan lüks yaşamı, pahalı araçları ve özel hayatındaki harcamaları, "Bu değirmenin suyu nereden geliyor?" sorusunu doğurdu. Özellikle belediyeye iş yapan müteahhitlerle olan yakın ilişkileri, "nüfuz ticareti" (gücünü kullanarak haksız kazanç sağlama) iddialarını ayyuka çıkardı.
Belediye imkanlarının, özel hayatın finansmanında kullanıldığı, bazı isimlere belediye kadrolarında "sus payı" veya "ayrıcalık" olarak yer açıldığı iddiaları, 2026 başındaki müfettiş raporlarına kadar yansıdı.
Tarih Tekerrürden mi İbaret?
İSKİ’de yolsuzluk, Baykal’da özel hayat, bugünkü belediye vakalarında ise şoförler ve evlatlar üzerinden dönen servet transferleri... Hepsinin de ortak noktası şudur:
Güce kavuşanların, o gücü halka hizmet için değil, kendi kişisel zevkleri ve çevresini zengin etmek için kullanması.
Dün Ergun Göknel’in sekreteriyle başlayan savrulma, bugün belediye başkanlarının "uşaklar ve oğullar" üzerinden devam ediyor. Eğer bir yapı liyakat yerine "ortak günahlara" sadık adamları seçerse, o yapının çöküşü kaçınılmazdır.
Seçmenin İki Ateş Arasındaki Çaresizliği
Bugün toplumun büyük bir kesimi AK Parti iktidarının yarattığı yorgunluktan, ekonomik çöküşten ve adaletsizlikten kurtulmak için bir çıkış yolu arıyor. Ancak dönüp "alternatif" diye baktığı muhalefet belediyelerinde de benzer bir kokuşmuşluğu, "o eski, bayat güç sarhoşluğu"nu gördüğünde asıl yıkım o zaman yaşanıyor.
Vatandaş, "Biri giderken diğeri kendi çevresini zengin etmek için mi geliyor?" sorusunu sormaya başladığı an, değişim umudu yerini derin bir apatize olmaya (ilgisizliğe) bırakıyor. Siyasetçi, halkın yoksullukla boğuştuğu bir dönemde kendi zevki sefası ve "sadık adamlarının" servetiyle meşgulse, o koltuk ona artık sadece yüktür.
Eğer muhalefet, iktidarın kopyası olma yolundaki bu yozlaşmış figürleri kendi içinden söküp atamazsa; ne Baykal’ın kaseti unutulur ne de "Uşak" skandallarının gölgesinden kurtulunur.
Toplum artık kötünün iyisini seçmekten yoruldu; temiz bir siyaset istemek ise bu coğrafyanın en lüks hayali haline geldi.