İstanbul 20.5°C
Ankara 14.5°C
Diyarbakır 13.9°C
Berlin 29°C
Meclis’te vekil transferleri yeniden gündemde
Yeni haberler yayınlandığında ilk siz haberdar olun.
İlgili metinler: Abonelik Sözleşmesi · KVKK Aydınlatma Metni · Çerez Politikası. Bültenlerin altındaki bağlantıyla abonelikten dilediğiniz zaman çıkabilirsiniz.
Merak ettiğiniz konuyu yazın, hemen sonuçlara ulaşın.
İsteğe bağlı. Hava durumu seçtiğiniz şehre göre gösterilir.
İsterseniz bültene de abone olun.
Milletvekili Nimet Özdemir’in İYİ Parti’de başlayıp, CHP uğramalı olarak AK Parti sıralarında son bulan iki yıllık üç partili yolculuğu, Türkiye’de siyasetin ne denli derin bir ilkesizlik girdabına sürüklendiğini bir kez daha gözler önüne serdi.
Seçim meydanlarında "adaletsiz ve liyakatsiz bu düzeni değiştireceğiz" diyerek muhalefet seçmeninden oy ve vekalet alan Özdemir’in, "gördüğüm lüzum üzerine" gibi tek cümlelik, arkası boş bir bahaneyle bugün iktidar saflarına katılması, ona inanan binlerce insana yapılmış açık bir haksızlıktır. Dün eleştirdiği anlayışın bugün çatısı altına giren Özdemir, aslında sadece kendi kariyerinde bir U dönüşü yapmadı; sandığın kutsallığını ve seçmen iradesini bir kalemde sildi, attı.
Ancak bu savrulmayı sadece ideolojik bir eksen kayması olarak okursak, büyük resmi ve arkasındaki sınıfsal gerçeği ıskalamış oluruz. Karşımızda sadece bir siyasetçi değil; devlet regülasyonlarına, imar planlarına ve kamu bürokrasisine göbekten bağlı sektörlerde faaliyet gösteren bir "iş insanı" profili var.
Türkiye'de sermayenin muhalefet sıralarında kalmasının, rüzgara karşı ticaret yapmanın bedeli bellidir.
Özdemir'in koşa koşa iktidar saflarına sığınması, siyasetin ticaret için bir kalkana, şirketlerin selameti için bir risk yönetimi aracına dönüştürüldüğünün en net resmidir. Şirketlerin bilançoları, seçmenin emanetinden daha ağır basmış; dün meydanlarda parlatılan çevre, kadın ve adalet söylemleri, yerini sermayenin iktidar mıknatısına kapılmasına bırakmıştır.
Bir milletvekilinin asli görevi, kendisini seçen halkın sesini ve itirazlarını meclise taşımaktır. Muhalefet kimliğiyle meclise girip, ticari çarkların ve rüzgarın estiği yöne göre iktidar limanına yelken açmak, siyasi literatürde basit bir "görüş değişikliği" değil, seçmene karşı sorumluluğun tamamen inkar edilmesidir.
Özdemir’in "Ben aynı Nimet'im" savunması ise trajikomik bir illüzyondan ibarettir. Zira değişen şey tam olarak durulan yer, savunulan değerler ve o koltuğu borçlu olduğu halkın iradesidir.
Bir siyasetçinin en büyük sermayesi vaatleri veya şirketlerinin hacmi değil, tutarlılığı ve dürüstlüğüdür. İlkelerini iktidar sofrasının ve sermaye konforunun cazibesine feda edenler, meclis koridorlarında koltuk sahibi olsalar bile, halkın vicdanında asla meşruiyet kazanamazlar.
Nimet Özdemir örneğinde şahit olduğumuz bu tablo, bireysel bir savrulmanın çok ötesinde, meclis çatısı altında adeta sistematik hale gelen ve sıradanlaştırılmaya çalışılan bir vekil transferleri krizine işaret ediyor. Vatandaş binbir umutla, ekonomik zorlukların ve geleceğe dair kaygıların gölgesinde sandık başına gidip bir irade ortaya koyuyor. Ancak seçim bittikten sonra, meclis çatısı altında adeta bir "transfer borsası" kuruluyor. Bir partinin amblemiyle seçilen vekil, bir gecede başka bir partinin rozetini takabiliyor. Bu durum, seçmende "Ben kime oy verirsem vereyim, sistem kendi bildiğini okuyor" algısı yaratarak sandığa ve demokrasiye olan inancı kökünden sarsıyor.
İktidar bloğu bu transferleri büyük başarı hikayeleri gibi makyajlayıp sunsa da, aslında dışarıdan devşirilen her vekil siyaset kurumunun ahlaki zeminini biraz daha aşağı çekiyor. Dün söylenilen ağır sözlerin, yüklenen ithamların üzeri bir imza töreniyle kapatılıyor. Siyaset, ilkelerin değil, "nerede ne imkan var" rasyonalizminin yönettiği bir ticaret hanesine dönüşüyor.
Vekil transferleri, bu ülkenin sırtındaki en büyük kambur olarak önümüzde duruyor. Seçmenin helal oylarıyla alınan vekaletnamelerin, siyasi pazarlık masalarında birer takas unsuru gibi kullanılması asla kabul edilemez. Siyaset kurumu bu ilkesiz transfer dalgasıyla kendi kendini imha etmeden önce, acilen ahlaki bir restorasyona ve milletin iradesine mutlak sadakate dönmek zorunda. Aksi takdirde bu gidişatın varacağı yer bellidir: Meclis, milletin iradesinin tecelli ettiği o kutsal çatı olmaktan çıkar; geriye sadece şahsi ikbal avcılarının uğradığı, ilkelerin mezata düştüğü soğuk bir salon kalır.
