sondakika
sondakika
Arama İkonu
Menü İkonu
Hızlı erişim
×



İntihar değil, cinayet !

Güncel
TAYFUN HOPALI 6 dk okuma

İntihar değil, cinayet !
Güncel

İntihar değil, cinayet: Freeman’ın Epstein iddiası

New York Times’ta üst üste okuduğum iki müthiş yazı, beni yeniden yazmaya yöneltti.

Birinde, adli bilim uzmanı Michael Freeman’ın yaklaşık bir yıl süren çalışması anlatılıyordu. Freeman, yıllardır intihar olarak bilinen Epstein’ın ölümünün aslında cinayet olduğunu savunuyordu.

Şu sözleri dikkatimi çekti: “Yaralanmaların biçimi, dağılımı ve çokluğu, kişinin kendini asarak intihar etmesiyle açıklanamıyor.”

Diğerinde ise Epstein’la 13 yaşında tanışan Marina Lacerda’nın yaşadıkları vardı. Bir çocuğun nasıl tuzağa çekildiğini, kendisine yardım edildiğini düşünürken nasıl istismar edildiğini anlatıyordu.

Marina’nın bir cümlesi de aklımdan çıkmadı: “Ne kadar uğraşsam da hikâyemin birçok bölümünü hatırlayamıyorum.”

Bir yazıda bir insanın ölümüne ilişkin ağır bir iddia, diğerinde ise hayattayken yaptıklarının bir çocuğun hayatında bıraktığı izler vardı.

Jeffrey Epstein dosyası, bana göre son yılların en ağır suç dosyalarından biri. Çocukların istismar edildiği, paranın insanları susturabildiği, güçlü tanışıklıkların bir insana ne kadar geniş alan açabildiğini düşündüren bir dosya.

Kraliyet ailesinden isimlere, diplomasiye, iş dünyasına ve devlet kurumlarına kadar uzanan ilişkiler var bu dosyada. Bu ilişkilerin hangilerinin suçu kolaylaştırdığını, hangi kurumların görevini yapmadığını anlamak zorundayız. Çünkü aynı düzenin başka çocukların hayatını da karartmasını önlemek, geçmişte ne olduğunu açıkça ortaya çıkarmaya bağlı.

Bu iki yazıyı birlikte okuyunca, ölümüne ilişkin tartışmaların yanında hayattayken yaptıklarının ve bunu nasıl sürdürebildiğinin de bütün açıklığıyla konuşulması gerektiğini düşündüm.

Dosyayı yakından izlemeyenler için kısaca hatırlatayım.

Jeffrey Epstein, zengin insanlarla yakın ilişkiler kurmuş Amerikalı bir finansçıydı. Büyük evleri, özel uçağı ve çok etkili tanıdıkları vardı.

2008’de Florida’da cinsel suçlardan hüküm giydi. Buna rağmen yıllar sonra yeniden çocukların cinsel sömürüsü amacıyla insan ticareti yapmakla suçlandı. Temmuz 2019’da tutuklandı. Bir ay sonra, 10 Ağustos’ta New York’taki cezaevi hücresinde ölü bulundu. Bu son suçlamalar nedeniyle yargılanması tamamlanamadı.

Dosyanın merkezinde, para karşılığında masaj yapacakları söylenerek Epstein’ın evlerine götürülen çocuklar vardı. Mağdurların anlatımları ve savcılığın suçlamaları, bu görüşmelerin cinsel istismara dönüştüğü bir düzeni tarif ediyor.

Epstein’ın yakınındaki Ghislaine Maxwell ise çocukların istismarına katılmasına ilişkin suçlardan mahkûm edildi ve 2022’de 20 yıl hapis cezası aldı.

Dolayısıyla burada, çocuklara karşı işlenen suçlar ve mahkeme kararlarıyla ortaya konmuş sorumluluklar var. Araştırılmayı bekleyen diğer ilişkileri de bu somut zemin üzerinden ele almak gerekiyor.

Freeman’ın çalışmasını okurken aklımda bu yarım kalmış adalet arayışı vardı.

Freeman’ın incelediği otopsi dosyasını, yani ölümden sonra yapılan tıbbi incelemenin kayıtlarını, Epstein’ın kardeşi paylaşmış.

Freeman, fotoğraflardaki boyun izlerini ve vücuttaki diğer yaralanmaları incelemiş. Onun vardığı sonuç, bu yaralanmaların intihardan çok bir saldırı ve boğuşmayla açıklanabileceği. Kasım 2026’da Londra’da yaptığı sunumda da Epstein’ın öldürüldüğünü savunmuş.

Böylesine ağır bir iddianın dikkatle ele alınması gerektiğini düşünüyorum.

Bir yıl çalışılmış olması, varılan sonucu kendiliğinden tartışmasız yapmaz. Çalışması henüz bilimsel bir dergide kabul edilip yayımlanmış değil. New York Adli Tıp Kurumu intihar kararını koruyor. Federal soruşturmalar da cinayet sonucuna ulaşmış değil.

Bununla birlikte, ölümün gerçekleştiği cezaevindeki ciddi ihmaller resmî kayıtlara girmiş durumda. Yapılması gereken kontroller yapılmamış. Hücre arkadaşıyla kalmasına ilişkin talimat uygulanmamış. Kamera sistemindeki sorunlar da eldeki görüntüleri sınırlamış.

Benim burada üzerinde durduğum şey, bütün bunların açık biçimde sorgulanması gerektiği.

Devletin gözetimindeki bir insanın hayatından devlet sorumludur. Üstelik bu insanın yargılanması, çok sayıda mağdurun yıllardır beklediği adalet açısından önemliydi. Onun korunamaması, mağdurların karşısında da ağır bir sorumluluk doğuruyor.

Freeman’ın iddiası delillerle sınanmalı. İntihar sonucu da dayandığı delillerle anlatılmalı. İnsanların güvenini kazanmanın yolu, sorulara açık ve anlaşılır yanıtlar vermekten geçiyor.

İkinci yazıda Marina’nın yaşadıklarını okurken, dosyanın çocukların hayatında açtığı yarayı daha yakından gördüm.

Marina’nın hikâyesinde 300 dolar var.

Bugün bazıları için bir akşam yemeğinin bedeli olabilecek bir para. O gün bir çocuk için ailesine yiyecek alabilmek, evin ihtiyaçlarına yetişebilmek anlamına geliyor.

Bir arkadaşı, zengin bir adamın masaj karşılığında bu parayı verdiğini söylüyor. Marina da gidiyor.

Epstein onun hayatını soruyor. Ailesini, ihtiyaçlarını, korkularını öğreniyor. Marina, kendisiyle ilgilenen bir yetişkin bulduğunu düşünüyor.

Okurken burada durdum.

Çünkü bir çocuğun kendisini dinleyen birine güvenmesi çok doğal. Güvenliği sağlaması gereken yetişkin, bu güveni kullanarak ona zarar veriyor.

Marina’nın anlattıklarında istismar adım adım ilerliyor. Önce ilgi, sonra yardım, ardından sınırların ihlali… Çocuk, kendisine verilen desteği kaybetmemek için yaşadıklarına katlanması gerektiğine inanıyor.

Danielle Bensky’nin hikâyesinde de benzer bir yöntem var. O, 17 yaşında bir dans öğrencisi. Epstein onun hayallerini öğreniyor, önünü açabileceğini söylüyor. Annesi ağır hastalanınca bu kez tedaviye yardım edebileceğini anlatıyor.

Birinde geçim derdi, diğerinde gelecek umudu ve annesini kaybetme korkusu.

Ben bu anlatımlarda, insanların en zayıf anlarını bulup onları kendisine bağlayan bir yetişkin görüyorum. Parayı, ilgiyi ve yardımı, karşısındaki çocuğun hayatına hükmetmek için kullanan birini.

Dosyanın en acı taraflarından biri de şu: Epstein, istismar ettiği kızlardan başka arkadaşlarını getirmelerini istemiş. Yeni bir kız getirenlere para vermiş.

Böylece bir çocuk, tanımadığı zengin bir adama gitmeden önce güvendiği arkadaşının sözünü dinlemiş.

Marina ve arkadaşları, bazı kızları bu şekilde Epstein’la tanıştırmış. Anlatımlarına göre kimi zaman onlara yardım ettiklerini düşünmüşler. Kimi zaman da yeni bir kız götürerek Epstein’ın baskısını kendi üzerlerinden uzaklaştırmaya çalışmışlar.

Bugün bazıları bunun suçluluğunu taşıyor. Oraya götürülenler de arkadaşlarına öfkeli.

Bu öfkeyi anlamak zor değil. Yaşadığınız kötülüğün başlangıcında güvendiğiniz birinin bulunması, insanın başkalarına güvenmesini de yaralar.

Ama değerlendirme yaparken o sırada çocuk olan insanların yaşını, kendi uğradıkları istismarı ve üzerlerindeki baskıyı unutmamalıyız. Herkesin sorumluluğu, yaptıkları ve içinde bulunduğu koşullar incelenerek belirlenmeli.

Epstein’ın kurduğu düzenin ağırlığı da burada. İnsanlara zarar vermekle birlikte, onları yıllar sonra bile birbirleriyle hesaplaşmak zorunda bırakmış.

Bu dosyanın neden dünyanın birçok ülkesini ilgilendirdiği, Epstein’ın çevresine bakınca daha iyi anlaşılıyor.

İngiltere Kralı’nın kardeşi Andrew’la ilişkisi yıllardır tartışılıyor. Andrew kendisine yöneltilen suçlamaları reddediyor. Buckingham Sarayı, 2025’te unvanlarının kaldırılması sürecini başlattığını açıkladı.

Diplomasi tarafında Peter Mandelson örneği var. İngiltere hükümeti, Epstein’la ilişkisinin bilinenden daha derin olduğunu gösteren e-postalar üzerine Mandelson’ı 2025’te Washington büyükelçiliği görevinden aldı.

Finans tarafında ise Deutsche Bank var. New York’taki mali denetim kurumu, bankanın Epstein’ın geçmişini bilmesine rağmen hesaplarındaki şüpheli işlemleri yeterince incelemediğini ortaya koydu.

Bunlar farklı sorumluluklar. Bir tanışıklığı, görevden alınmayı, bankacılık denetimindeki ihmali ve bir suça katılmayı aynı şey sayamayız.

Araştırılması gereken, bu ilişkilerin her birinin ne işe yaradığı. Kim yalnızca tanıyordu? Kim riskleri bildiği hâlde iş yapmayı sürdürdü? Kim hangi eylemiyle suç ağını kolaylaştırdı?

Bana göre güçlü çevrelerle kurulan ilişkiler, bir insanın güvenilir görünmesine de yardım edebilir. İnsanlar, böylesine etkili kişilerle görüşen birinin tehlikeli olabileceğini düşünmekte zorlanabilir. Kurumların görevi, o görüntünün arkasındaki davranışları incelemektir.

Epstein’ın 2007’de savcılıkla yaptığı anlaşmada mağdurların önceden bilgilendirilmediğini biliyoruz. 2008’de aldığı 18 aylık hapis cezasının yaklaşık 13 ayını cezaevinde geçirdiğini, bu sürenin bir bölümünde çalışma izniyle dışarı çıkabildiğini de biliyoruz.

Bu tabloyu okurken adaletin kimler için nasıl işlediğini sorguluyorum.

Bir çocuğun anlattıklarının duyulması bu kadar zor olurken, güçlü bir yetişkinin kendisine alan açabilmesi üzerinde durulması gereken bir mesele.

Savcıların, cezaevi yönetiminin, bankaların ve denetim kurumlarının kararları ayrı ayrı incelenmeli. Bir suç ağının büyümesinde, suçu işleyenler kadar onu durdurması gerekenlerin görevini neden yapmadığı da önem taşır.

Epstein dosyasını önemli yapan, işte bütün bu parçaların aynı yerde birleşmesi: Çocukların hayatları, büyük para, etkili ilişkiler ve görevini yerine getirmeyen kurumlar.

Ben bu dosyanın üstünün örtülmemesi gerektiğini düşünüyorum.

Ölümüne ilişkin iddialar ciddiyetle incelenmeli. Hayattayken kurduğu ağın bütün sorumluları delillerle ortaya çıkarılmalı. Mağdurların anlattıkları dinlenmeli, özel hayatları korunmalı ve adalet talepleri takip edilmeli.

Marina’nın bugün kendi kızına bakarken 13 yaşındaki hâlini anlamaya çalışması aklımdan çıkmıyor.

Bir çocuk, karnını doyurmak için kendisine zarar veren bir yetişkine muhtaç bırakılmışsa, o hikâyenin hesabı yıllar geçti diye kapanmaz.

Epstein öldü. Hayatta kalanların soruları hâlâ yanıt bekliyor.

TAYFUN HOPALI

TAYFUN HOPALI kimdir?

Tayfun Hopalı İstanbul’da doğdu. İktisat Fakültesi’nden mezun oldu. Gazeteciliğe 1981 yılında Günaydın Gazetesi’nde başladı. 1986’da Sabah Gazetesi’ne geçti.1994 yılında kuruluşunda yer aldığı atv televizyonunda haber müdürü olarak görev yaptı. 1996’da yeniden Sabah Gazetesi’ne döndü ve Sabah Haber Ajansı’nda genel müdür olarak çalıştı.Daha sonra kuruluş sürecinde bulunduğu Vatan Gazetesi’nde 19 yıl boyunca çalıştı; son olarak Vatan Gazetesi’nde yayın koordinatörü görevini yürüttü.Meslek hayatı boyunca hem yurt içinde hem yurt dışında çok sayıda saha ve krize ilişkin haber takibi yaptı. Somali iç savaşı, Güneydoğu’daki gelişmeler, Hac faciası, Yugoslavya iç savaşı, Romanya’da Çavuşesku’nun devrilmesi ve ABD’nin Irak işgali gibi önemli olayları sahada izledi.

VGNHaber'i Google'da Tercih Edilen Kaynağınız Yapın
Son dakika haberlerini ve tarafsız analizleri Google Tercihler'e ekleyerek kaçırmayın.
Google'da Ekle
VGNHaber'i Google'da Ekle
Son dakika haberlerini kaçırmamak için tercihinize ekleyin.
Google'da Takip Et