Galatasaray kazanmıştı. Maç bitmişti. Ben hâlâ ekrana bakıyor, Okan Buruk’a gösterilen kırmızı karta üzülüyordum. Bir teknik direktörün son düdükten sonra böyle bir sahnenin içinde kalmasına ne gerek vardı? Almanya’daki maça geçtiğimde bu soru daha aklımdan çıkmamıştı.
Galibiyetin ardından gelen kart
Galatasaray, Süper Lig’de Samsunspor’u 2-1 yendi. Hakem Ali Şansalan, bitiş düdüğünden sonra Okan Buruk’a ikinci sarı kartın ardından kırmızı kart gösterdi. Galatasaray’ın maç raporunda ikinci sarının gerekçesi yer almadı. Yardımcı antrenör İrfan Saraloğlu, Buruk’un yakındaki yardımcı hakemle tokalaşıp oyuncularına doğru yürüdüğünü anlattı ve kararı haksız bulduğunu söyledi.
Hakemle yaşanan o gerginlikte Okan’dan daha sakin bir tavır görmeyi isterdim. Ben bir teknik direktörün takımı nasıl yönettiğini böyle anlarda da görüyorum. Sinirler gerilmişken hocanın sakin kalması, oyunculara da örnek olur.
Frankfurt’ta oyun hâlâ sürüyordu
Avrupa’da oynayan Türk futbolcuların maçlarını fırsat buldukça izlerim. Bu kez Almanya’da, Bundesliga ekibi TSG Hoffenheim’ın savunmasında oynayan Ozan Kabak’ı seyrediyordum. Aynı gün Eintracht Frankfurt, Hoffenheim’ı 1-0 yendi. Maçın 90+3. dakikasında Ozan, bir ikili mücadelenin ardından Frankfurtlu Oscar Højlund’u boğazından tuttu. Hakem Max Burda doğrudan kırmızı kart gösterdi.
Ozan’ın o hareketini görünce üzüldüm. Okan’ın kartı daha aklımdaydı. Ozan’ınki de işin tuzu biberi oldu. Rakibin boğazına elin gittiğinde hakemin kırmızı kart göstermesini doğal karşılarım. Takımın bir gol geride. Beraberlik için bir pozisyon daha çıkabilir. Arkadaşlarının o anda sana ihtiyacı var.
Son düdüğe kadar sabır
Türkiye’de maç izlerken de bir itirazın ya da bir itişmenin ne çabuk kırmızı karta dönüştüğünü görüyorum. Frankfurt’ta aynı duyguyu yaşadım. Avrupa’da futbolcularımızın iyi oynadığı bir maç beni nasıl sevindiriyorsa, böyle bir hareketle oyunun dışında kalmaları da o kadar canımı sıkıyor.
Futbolda insanın sinirine hâkim olmakta zorlandığı anlar var. Böyle bir anda bir adım geri çekilmek de oyunun parçası. Okan’ı izlerken “Maç bitmişti” dedim. Ozan’ı izlerken “Daha bitmemişti.” İkisinde de keşke o son birkaç saniyeyi daha sakin geçirebilselerdi diye düşündüm.