İstanbul 19.8°C
Ankara 11.5°C
Diyarbakır 11.2°C
Samsun 19.1°C
Berlin 29°C
Unutulmaz bir geceydi
Yeni haberler yayınlandığında ilk siz haberdar olun.
İlgili metinler: Abonelik Sözleşmesi · KVKK Aydınlatma Metni · Çerez Politikası. Bültenlerin altındaki bağlantıyla abonelikten dilediğiniz zaman çıkabilirsiniz.
Merak ettiğiniz konuyu yazın, hemen sonuçlara ulaşın.
İsteğe bağlı. Hava durumu seçtiğiniz şehre göre gösterilir.
İsterseniz bültene de abone olun.
Houston Rockets’ın Boston Celtics’i ağırladığı maçta oğlum Alpay’la Houston’da, Toyota Center’daydık. Alperen Şengün’ü orada, dünyanın en iyi basketbolcularıyla aynı sahada, takımının oyununa yön verirken izlemek bir Türk olarak bana büyük gurur verdi. Bu duyguyu oğlumla paylaşmak da geceyi benim için ayrı bir yere koydu.
Bir basketbolcunun performansını sayılarla anlatabilirsiniz. O akşam bir babanın oğluyla paylaştığı hatıra, beklenmedik bir karşılaşma ve Türkiye’den gelen bir oyuncunun Houston’daki ağırlığı vardı.
Alperen’in Hummer’ıyla salona gelişi, bir film yıldızının galaya gelişini andırıyor. Houston’da onu böyle bir yıldızın özgüveniyle izlemek de ayrı bir duygu. Maçın hikâyesine, daha parkeye adım atmadan kendi görüntüsünü ekliyor.
Ayakkabılarının değişen renkleri de dikkatimi çekti. Bir oyuncuyu yakından takip edince bu küçük ayrıntılar da aklınızda kalıyor. NBA’in renkli dünyasında Alperen’in kendine ait bir tarz oluşturmasını izlemek hoşuma gidiyor.
Oğlum Alpay’la aynı tribündeyken, bu görüntülerin bende karşılığı daha büyük oluyor. Türkiye’den gelen bir oyuncunun Houston’da hem oyunu hem de tarzıyla kendine yer açmasını seyrediyoruz. Salona gelişinden sahadaki duruşuna kadar, bu şehrin basketbol hikâyesinde Alperen’in de imzası var.
Gecenin sürprizlerinden biri, Calvin Murphy’nin yanımıza oturmasıydı.
Basketbolun Şöhretler Müzesi’ne kabul edilmiş, 23 numaralı forması Rockets tarafından emekliye ayrılıp salonun tavanına asılmış bir isimden söz ediyorum. Arkamızdaki grubu tanıyordu; onlarla uzun süre sohbet etti. Bir ara Alpay’a da üzerindeki formayı neden giydiğini sordu. Gecenin gülümseten anlarından biriydi.
Hangi formayı giyerseniz giyin, bir kulübün efsanesinin gelip sizinle böyle bir temas kurması, o akşamın hafızasında kendine yer açıyor.
Murphy’nin yanımızda bulunmasıyla sahadaki Alperen arasında benim için güzel bir bağ oluştu. Houston’ın basketbol geçmişinden bir isimle aynı tribündeydik; sahada ise bu takımın bugününe ve geleceğine katkı veren bir Türk oyuncuyu seyrediyorduk.
Houston, Boston’ı 109-93 yendi. Alperen, 26 sayıyla maçın en skorer oyuncusu oldu. Buna 10 asist ve 7 ribaund ekledi; double-double yaptı, triple-double’a üç ribaund uzakta kaldı.
Benim bu performansta en çok değer verdiğim, sayı üretirken takım arkadaşlarına da alan açabilmesiydi. Bir pivotun 10 asist yapması, oyunun ne kadar büyük bir bölümünün onun kararlarıyla şekillendiğini anlatıyor. Top ona geldiğinde savunma, hem potaya gidişini hem de verebileceği pası düşünmek zorunda kalıyor.
Alperen, 15 saha içi atışının 12’sini isabete çevirdi. Yüzde 80’lik isabetle oynarken iki top çalma ve iki blok da üretti. Böyle bir akşamda, hücumdaki ustalığına savunmadaki katkısı da eşlik etti.
Son çeyrekte farkı 97-79’a taşıyan çengel atışı ve Boston farkı azaltmaya çalışırken Amen Thompson’a hazırladığı smaç, oyununun bu iki yönünü güzel anlatıyordu: Kendi bitirebiliyor, arkadaşını da bitirecek yere ulaştırabiliyor.
Oğlumla tribünden izlediğim Alperen’in basketbolunda sevdiğim taraf bu. Kendi sayı hanesi büyürken takımın seçenekleri de çoğalıyor.
Bu karşılaşmayla Alperen, NBA normal sezon kariyerinde 125. kez en az 20 sayı üretti.
Bu sayı bana devamlılığı düşündürüyor. Her akşam başka bir savunmaya, başka bir eşleşmeye karşı yeniden çözüm bulmanız gerekiyor. Rakipler sizi tanıdıkça, sizin de oyununuzu geliştirmeniz gerekiyor.
Alperen’in pasları, pota çevresindeki bitirişleri ve hücum sorumluluğu birlikte değerlendirildiğinde, Houston’ın ona neden bu kadar ihtiyaç duyduğunu anlamak kolaylaşıyor. Bir oyuncunun takımındaki yerini, en iyi geceleri kadar tekrar tekrar üstlendiği sorumluluk da belirliyor.
Maç öncesindeki haftalık güç sıralamasında Houston birinciydi. Boston karşısında da bu iddiayı destekleyen bir takım oyunu ortaya koydu.
Rockets, sekiz maç sonunda yedi galibiyete ulaştı. Alperen’in oynadığı altı maçın tamamını kazandı. Sezonun başındaki bu tabloyu izlerken insan ister istemez heyecanlanıyor.
Elbette bu takımın gücü birlikte oynamasından geliyor. Kevin Durant’ın tehdidi, Amen Thompson’ın hareketliliği, Jabari Smith Jr. ve Tari Eason’ın katkıları birbirini tamamlıyor. Alperen’in pas yeteneği de bu parçaların bağlantısını güçlendiriyor.
Houston’daki basketbol değerlendirmelerinde, savunmaların Durant ve Fred VanVleet’e yönelirken Alperen’i birebir bırakmasının yarattığı sorun öne çıkıyor. Durant bu eşleşmeden memnun. VanVleet de Alperen’in sezon başlangıcını, ligin en iyi oyuncularının seçildiği sezon karmalarına aday bir basketbolcunun seviyesinde değerlendiriyor.
Takım arkadaşlarının ona duyduğu güvenin anlamı büyük. Alperen, topun kendisine teslim edildiği hücumlarda bu güvene karşılık verebiliyor. Boston maçı da bunun güçlü örneklerinden biri oldu.
Maç sonrasında sosyal medyaya yansıyan değerlendirmelerden biri, Houston’ın Alperen oynadığında altıda altı yapmasını vurguluyordu. Bir Rockets taraftar hesabının değerlendirmesinde ise Boston’ın onu birebir savunmasının bedeli ve 15’te 12’lik isabeti öne çıkarılıyordu.
Bu iki örnek, Alperen’in Houston’da nasıl konuşulduğuna dair fikir veriyor. Tartışma, onun takımın kazanmasına hangi yollarla katkıda bulunduğu üzerinden ilerliyor. Pası, verimliliği, savunmayı verdiği karardan pişman edebilmesi konuşuluyor.
Benim için bunun ayrıca duygusal bir karşılığı var. Türkiye’den gelen bir oyuncunun, Houston’ın basketbol gündeminde bu kadar somut bir yer edinmesini izliyoruz. Sahada yaptıkları, onun adına kendiliğinden bir saygınlık oluşturuyor.
Alpay’ın bu akşamdan en çok neyi hatırlayacağını bilmiyorum. Belki Calvin Murphy’nin kendisine sorduğu soruyu, belki Alperen’in oyununu, belki de birlikte izlediğimiz güzel bir galibiyeti.
Benim aklımda ise bunların hepsi birbirine bağlandı.
Bir yanda geçmişi salonun tavanında asılı formalarla anlatılan bir kulüp, yanımızda o geçmişin isimlerinden biri, sahada da kendi hikâyesini yazmayı sürdüren Alperen vardı.
Bir Türk olarak onunla gurur duydum. Bir baba olarak da o gece oğlumun yanımda olmasına sevindim. Yıllar sonra bu maçı konuştuğumuzda yalnızca skoru hatırlamayacağız. Aynı tribünde, aynı oyuna bakarken paylaştığımız duyguyu da hatırlayacağız.
Houston’dan o akşam bana kalan en güzel şey buydu: Oğlum Alpay’la birlikte Alperen’i izlemek ve içimden, bütün sadeliğiyle, iyi ki gelmişiz demek.
