Nefret ederek izlediğimiz diziler

VGN

Netflix’in ‘Emily in Paris’i geri dönmeye hazırlanırken, pek çok izleyici şu soruyu kendine soruyor: “Bu karakterlerden nefret ediyorsam neden hâlâ izliyorum?” Eleştirmenlerin yerden yere vurduğu, sosyal medyada alay konusu olan diziler, tam da bu tartışmanın merkezinde duruyor. Nefret izleme, yani “sevmeyerek, dalga geçerek izleme” alışkanlığı, yayın platformları ve sosyal medya sayesinde artık televizyon kültürünün kalıcı bir parçası haline geldi. “Nefret izleme” kavramı, kabaca, izleyicinin bir diziyi artık sevmediğini bilmesine rağmen inatla izlemeye devam etmesini anlatıyor. Çoğu zaman izleyiciyi ekranda tutan şey, hikâyeden çok sinir bozucu karakterler, abartılı diyaloglar ya da gerçekçilikten kopmuş sahneler oluyor. Yayın platformları sayesinde bir sezonu tek oturuşta bitirmek mümkün hale gelince, izleyiciye “devam etme” ya da “bırakma” kararı için düşünme payı kalmıyor. Bir bölüm biter bitmez diğeri başlıyor, sosyal medyada da espriler ve eleştiriler yağmur gibi gelirken dizi, nefret edilerek bile olsa konuşulmaya devam ediyor. Bu atmosferde ağır eleştiri, bir dizi için ölüm fermanı olmaktan çıkıyor. Tam tersine, merakı körükleyen ücretsiz tanıtıma dönüşüyor. Sıfıra yakın puan alan, eleştirmenler tarafından “çöp” diye anılan yapımlar bile, en çok izlenen listelerinden inmiyor. Fenomenin vitrini: emily in paris Netflix’in ‘Emily in Paris’i nefret izleme tartışmasının güncel sembollerinden biri. Paris klişeleriyle dolu, gardıropu başrole yükselten, gerçekçilikten uzak aşk üçgenleriyle süslü bu dizi, beşinci sezonuna hazırlanırken sosyal medyada hem alay konusu hem de trend listelerinin değişmez parçası. Amerikalı bir pazarlamacının kruvasanlar, bereler ve romantik sokaklar arasında kurduğu yapay hayat, pek çok izleyiciye göre fazlasıyla yüzeysel. Yine de her sezon sonunda “bir daha izlemeyeceğim” diyenler bile, yeni sezon fragmanının altına yorum yazarken buluyor kendini. Dizinin asıl gücü de burada yatıyor; nefret ettirirken bile izlettiriyor. Dokuz suçlu zevk: nefret edilip terk edilemeyen diziler Gençlik dramları ve ilk büyük nefretler ‘Dawson’s Creek’ Kurgusal Capeside kasabasındaki dört gencin büyüme hikâyesini anlatan ‘Dawson’s Creek’, internet çağının ilk büyük nefret izleme örneklerinden biri olarak anılıyor. Dizinin merkezindeki Dawson karakterinin bencilliği ve dramatik patlamaları, yan karakterleri ondan çok daha ilgi çekici hale getiriyor. Yıllar içinde dizi, “herkesin sevmediği başrole rağmen izlemeye devam ettiği” yapım olarak hafızalara kazındı. ‘Aşık Olduğum Yaz’ (the summer i turned pretty) Amazon Prime Video’nun yazlık kasabada geçen gençlik dramı, eleştirmenlere göre klişe bir aşk üçgeni ve duygusal olarak toksik ilişkilerle dolu. Buna rağmen, Belly, Conrad ve Jeremiah arasındaki tercih sosyal medyada neredeyse ulusal tartışmaya dönüştü. Senaryosu zayıf bulunsa da, sahiller, evler ve müzikler izleyiciyi ekrandan koparmıyor. ‘Elite’ İspanyol yapımı ‘Elite’, lüks lise atmosferi, kusursuz vücutlar ve uç dramatik olayların birleştiği bir suçlu zevk. Başlangıçta “bağımlılık yapıyor” yorumları alan dizi, sezonlar ilerledikçe abartılan entrikalar ve sürekli yükselen dozda skandallarla eleştiri bombardımanına tutuldu. Yine de pek çok kişi, “senaristler daha ne kadar ileri gidebilir” merakıyla izlemeyi sürdürüyor. Hastane koridorları ve tükenmeyen dram: grey’s anatomy ‘Grey’s Anatomy’ Televizyon tarihinin en uzun soluklu hastane dramlarından ‘Grey’s Anatomy’, her sezon yeni bir uç nokta felaketi ekranlara taşırken, başkarakter Meredith Grey’i bitmeyen travmalarla baş başa bırakıyor. Eleştirmenler diziyi, “acının ve duygusal manipülasyonun sınırlarını zorlayan bir maraton” olarak tanımlıyor. İzleyiciler ise çoğu zaman şu ikilemde kalıyor: Bir yandan “bu kadar trajedi fazla” diyerek diziyi eleştiriyorlar, diğer yandan hastanenin ve karakterlerin hayatına ne olduğunu merak ettikleri için izlemeyi bırakamıyorlar. Uzun soluklu dizilerin nefret izlemeye en açık türlerden biri olması da tesadüf değil. New york’un bitmeyen hikâyeleri: girls, friends ve and just like that ‘Girls’ Lena Dunham’ın yarattığı ‘Girls’, New York’ta hayatta kalmaya çalışan dört genç kadını, acımasız bir gerçekçilik ve itici bulunabilecek karakter kusurlarıyla anlatıyor. Hannah başta olmak üzere dizide neredeyse kimse “sevilebilir” değil ve bu da izleyiciyi sürekli bir rahatsızlık halinde tutuyor. Yine de pek çok kişi, karakterlerden nefret ederken bile hikâyeyi bırakmayı başaramadı. ‘Friends’ ‘Friends’ ilk yayınlandığında küresel bir fenomen olmuştu. Yıllar sonra dijital platformlarda yeniden keşfedilmesi, dizinin ırksal çeşitlilik eksikliği, bazı şakaların homofobik tınısı ve ilişkilerdeki toksik dinamikler üzerinden sert bir eleştiri dalgası başlattı. Buna rağmen pek çok izleyici hâlâ Rachel, Ross ve diğerlerinin hikâyesini dönüp dönüp izliyor. Bugün dizi, hem nostaljiyle hem de eleştirel bir gözle aynı anda tüketiliyor. ‘Ve aynen böyle’ (and just like that) ‘Sex and the City’nin devamı olan ‘Ve Aynen Böyle’, sadık hayranların önemli bir kısmını hayal kırıklığına uğrattı. Carrie, Miranda ve Charlotte’un hayatları bu kez aşırı zenginlik, tuhaf kararlar ve “ikinci el utanma” duygusuyla anlatılıyor. “Berbat ama yine de izlemeye devam edeceğim” cümlesi, bu yapımın tam karşılığı haline geldi. Dizi ne kadar eleştirilirse eleştirilsin, yeni sezon haberleri gündem yaratmayı sürdürüyor. Hukuk ve skandal karışımı: all the law ‘All the Law’ Disney+’ın yıldızlarla dolu hukuk dizisi ‘All the Law’, eleştirmenlerden neredeyse sıfıra yakın puan alıp alay konusu oldu. Buna rağmen platformun en çok izlenen yapımları arasına girerek, nefret izleme fenomeninin en güncel örneklerinden biri haline geldi. Sert eleştiriler, dizinin fişini çekmek yerine yeni sezon onayı almasına katkı sundu. Kavramı kalıcılaştıran önceki örnekler ‘Smash’ ya da ‘The Newsroom’ gibi diziler, nefret izleme kültürünün temel taşları olarak anılıyor. Bu diziler, aslında iyi oyunculuk ve güçlü prodüksiyonlara sahip olmalarına rağmen, ağır ve yapay diyaloglar, fazla ciddiyet ve gerçekçi bulunmayan karakter tepkileri nedeniyle yıllarca alay konusu edildi. Yine de tam da bu tuhaf karışım sayesinde, izlenmeye devam ettiler. Nefret izleme neden bu kadar yaygın Kimi izleyiciler için bu diziler, gündelik hayatın ciddiyetinden uzaklaşmak için ideal bir kaçış alanı. Klişeler, abartılı karakterler, mantık hataları ve tahmin edilebilir final sahneleri bile, “beklediğim çöp buydu ve beni hayal kırıklığına uğratmadı” duygusuyla izleniyor. Sosyal medya da bu alışkanlığı besliyor. Bir diziyi nefret ederek izleyenler, alaycı yorumlarla, memlerle ve kısa videolarla yeni bir izleme kültürü yaratıyor. Böylece her bölümden sonra ekran kapanmak yerine telefon açılıyor; dizinin sahneleri platformlardan önce zaman çizelgelerinde dolaşıma giriyor. Günün sonunda nefret izleme, günümüz dizi kültürünün karanlık ama vazgeçilmez bir ritüeline dönüşmüş durumda. İzleyiciler, sinir oldukları karakterleri sosyal medyada yerden yere vururken, bir yandan da çıkaramadıkları “son bölüm” bildirimini bekliyor. Görünen o ki, sevmediğimiz dizilerle ilişkimizi bitirmek, sevdiğimiz dizilerden vazgeçmekten bile daha zor.

Diğer haberler

Hazine ve Maliye Bakanı Şimşek: 5,1 milyar dolar değerinde 10 anlaşmaya imza attık

Aliağa'daki patlamaya ilişkin 9 tutuklama patrona ev hapsi verildi

TCMB yıl sonu enflasyon tahminini yüzde 29,5’e yükseltti

Asistan hekim Pelin Pınar yaşamını yitirdi

Nvidia yönetimi Jensen Huang’ın geleceğini görüşüyor

TCMB dört kredi türünde sınırı yükseltti

Nvidia’da ikinci sarsıntı, bu kez kendi yöneticisi

Bu iklim meselesi hepimizi yakından ilgilendiriyor

Sabah Yönetim ve yazarları Turkuvaz’ın hedef alındığını savundu

Erdoğan’dan COP31’de gelişmiş ülkelere sorumluluk çağrısı