Netanyahu neden savaşı sürdürüyor

VGN

İsrail Başbakanı Binyamin Netanyahu, bölgedeki ateşkes ve müzakere girişimlerine rağmen savaş siyasetini yumuşatmayan bir çizgi izliyor. İran cephesinde oluşan kırılgan dengeye karşın Lübnan’da operasyonların sürmesi, Gazze’de ise kalıcı bir siyasi formülün hâlâ kurulamaması, Tel Aviv’in askeri baskıyı temel araç olarak görmeye devam ettiğini gösteriyor.

Güvenlik doktrini belirleyici oluyor

İsrail yönetimi, son dönemde sınır hattının ötesinde tampon alanlar oluşturmaya dayalı daha sert bir güvenlik anlayışını öne çıkarıyor. Bu yaklaşım, tehdidin sınırda karşılanması yerine kaynağında bastırılması düşüncesine dayanıyor. Netanyahu da bu çerçevede Lübnan, Gazze ve diğer cephelerde askeri baskının erken gevşetilmesini risk olarak görüyor.

Lübnan hattında çelişkili tablo

Bir yandan İsrail’in Lübnan’la doğrudan görüşme başlatma isteği gündeme gelirken, diğer yandan sahadaki saldırılar sürüyor. Bu durum, diplomasinin ancak askeri baskı altında işletilebileceği yönündeki İsrail yaklaşımını yansıtıyor. Ancak Lübnan tarafı daha geniş kapsamlı görüşmeler için önce ateşkes şartını öne çıkarıyor. Bu nedenle temas ihtimali doğsa da kısa vadede kalıcı bir uzlaşı zemini oluşmuş görünmüyor.

Gazze dosyasında düğüm çözülmedi

Gazze’deki temel çıkmaz ise değişmedi. İsrail, Hamas tamamen silahsızlanmadan çekilmeye yanaşmıyor. Hamas ise tam çekilme güvencesi olmadan silahsızlanmayı konuşmak istemiyor. Bu karşılıklı şartlar, ateşkesin kalıcı bir siyasi sonuca dönüşmesini zorlaştırıyor. Sonuç olarak Netanyahu hükümeti, Gazze’de de askeri baskıyı diplomatik sürecin önüne koyan tutumunu sürdürüyor.

İç siyaset baskısı etkisini koruyor

Netanyahu’nun savaş politikasında iç siyasetin de güçlü etkisi bulunuyor. İsrail’de güvenlik gündemi, siyasi liderliğin manevra alanını doğrudan belirliyor. Koalisyon dengeleri, muhalefetin baskısı ve kamuoyundaki güvenlik hassasiyeti, Netanyahu’nun geri adım atmasını zorlaştırıyor. Başbakanın yargı süreciyle ilgili gelişmeler de iç siyasi tartışmayı daha da yoğunlaştırıyor.

Askeri başarı ile stratejik sonuç aynı değil

İsrail, sahada ağır askeri güç kullanımıyla dikkat çekici taktik sonuçlar elde etse de bunun kalıcı stratejik kazanıma dönüşüp dönüşmediği tartışmalı. Hizbullah’ın tamamen etkisiz hale getirilememesi, Gazze’de Hamas dosyasının kapanmaması ve bölgesel gerilimin farklı başlıklarda sürmesi, askeri üstünlüğün tek başına siyasi çözüm üretmediğini ortaya koyuyor.

Diplomasi zayıf, savaş dili güçlü

Netanyahu’nun çizgisinde en dikkat çekici unsur, diplomasiye alan açsa bile bunu askeri baskının gölgesinde yapması. İsrail yönetimi, müzakereleri bir yumuşama adımı olarak değil, sahadaki üstünlüğü tahkim edecek bir araç olarak görüyor. Bu nedenle savaşın tamamen sona erdirilmesi yerine, kontrollü fakat uzun süreli bir baskı düzeni tercih ediliyor.

Sonuç neyi gösteriyor

Ortaya çıkan tablo, Netanyahu’nun savaşı yalnızca anlık güvenlik tehdidine verilen bir yanıt olarak değil, bölgesel dengeyi yeniden kurma aracı olarak değerlendirdiğini gösteriyor. Ancak bu yaklaşım, kısa vadede askeri hareket alanı sağlasa da uzun vadede yeni çatışma risklerini ve diplomatik tıkanmayı büyütüyor. Bu nedenle İsrail’in savaş ısrarı, yalnızca cephedeki gelişmelerle değil, siyasi hesaplar ve çözümsüz kalan bölgesel dosyalarla birlikte okunuyor.