Kasımpaşa maçında Vlahovic’e yapılan müdahale bence açıkça tokattı. Hakemle VAR arasında ne konuşulduğunu bilmiyorum. Bildiğim şu ki böyle bir darbeyi cezalandırmak için kan görmek gerekmiyor.
Kasımpaşa deplasmanından aklımda iki görüntü kaldı. Birinde Vlahovic farkı ikiye çıkarıyor. Diğerinde yere düşüyor. Ben o müdahaleyi tokat olarak gördüm. Benim takıldığım, hakemin o ele ne ceza verdiği. Bana göre o hareket doğrudan kırmızı karttı. Bir futbolcunun yüzüne tokat atıldığında, hakemin elini arka cebine götürmesi için illa kan mı akması gerekiyor?
Hakem darbeyi bulunduğu yerden seçememiş olabilir. Öyleyse VAR odasından pozisyonu kenarda izlemesi önerilmeliydi. Belki önerildi, hakem gitmedi. Konuşmalarını duymadım. Ben sahada verilen kararın yanlış olduğunu düşünüyorum.(Sari yetmez)
Kasımpaşa’da ikinci golden sonra
47. dakikada Vlahovic topu ağlara gönderdiğinde “Şimdi Kasımpaşa açılacak” diye düşündüm. Deplasmanda iki farkı bulmuşsun, rakibin mecburen öne çıkacak. Sezon başındaki Beşiktaş olsa o boşluklarda üçüncü golün yolunu arardı. Bu kez daha ikinci yarının başında üç puanı cebine koymuş gibi oynayan bir takım gördüm.
Rıdvan’ın attığı o fazladan adım
İlk golü bir daha düşünün. 28. dakikada Rıdvan Yılmaz soldan içeri kat edince savunma ona dönmek zorunda kaldı. O küçücük aralık Trossard’a yetti. Rıdvan’ın pasını aldı, topu kalecinin sağına bıraktı. Beşiktaş’ın o hücumunda sevdiğim şey buydu. Topu alanın önünde bir arkadaşı vardı, o arkadaşına pas yolu açmak için de biri sorumluluk alıyordu.
Kasımpaşa’ya yarım saat kaldı
Vlahovic farkı ikiye çıkardıktan sonra tempo düştü. 60. dakikada Claudio Winck golü attığında Kasımpaşa’nın önünde beraberliği arayacak yarım saat vardı. Ben o anda Beşiktaş’ın yeniden rakip ceza sahasına yerleşmesini bekledim. Oysa maç uzadıkça golü isteyen tarafın kim olduğu daha iyi anlaşılıyordu. Marcus Rafferty 87. dakikada skoru 2-2’ye getirdiğinde kaç Beşiktaşlı gerçekten şaşırdı?
Beni kaygılandıran da bu. Lige o kadar iştahlı başlayan takımın kazanma hırsı sanki haftalar geçtikçe biraz eksiliyor. Futbolcunun içinden geçeni bilemem. Ama 2-0’ın verdiği rahatlığın 2-1’de bile sürmesini başka türlü açıklamakta zorlanıyorum.