Anneliğin Ergenlik’te İmtihanı…

VGN

Dünyadaki en güzel duyguların başında ne geliyor diye sorsalar hiç düşünmeden annelik derim. Milyonlarca kadının da benimle aynı duyguları paylaştığını buradan duyuyorum.
Anne olmadan önce annelik sabır işidir, ilmik ilmik işlersin derlerdi. Ya da hiç şüphesiz ki annelerimizin bize sık sık söylediği “anne olunca anlarsın” cümlesini sanırım duymayan yoktur.
Evlendikten sonra “Hele benim gibi” geç evlenenlerdenseniz hemen anne olmak istersiniz. Hamile kalırsınız, bir an önce doğurup kucağınıza almak istersiniz, sonra o mucize an gerçekleşir ve pamuklarda yetiştireceğiniz yavrunuzu kucağınıza alır o mis kokusunu içinize çekersiniz..
Her günü ayrı bir heyecan, her günü ayrı bir mutluluk ve telaş içinde günler geçer. Her geçen gün de biraz daha bir an önce büyüsün diye iç geçirirsiniz…
Ergenlikle Birlikte
Ve… O dünya güzeli evlatlarımız anaokulu, ilkokul, lise derken ergenliğe de adım atmaya başlarlar.
Gözünüzden bile sakındığınız evlatlarınız ergenliğe ilk adımı attığında siz de neye uğradığınızı şaşırsınız. Aslında işte en çok burada annelik ve babalığın sınandığı, sabrın artık uzaya kadar uzaması gerektiği zamana “hoş geldiniz” demektir. Kitap okumaya, uzman görüşlerini dinlemeye, hatta sakinleştirici mi alsam demeye başlarsınız.
Her gününüz evde ayrı bir şenlikte geçer… Acaba bugünkü imtihanım ne demeye başlarsınız. Sabır da bir yere kadar dediğinizde evde kıyamet kopar… Özürler havada uçuşur, daha çok da sanırım anneler alttan almaya, kavganın daha çok uzamamasına hatta yavrularının daha üzülmesine yürekleri dayanmadığı için kabuğuna geri çekilir. Anne susar ve kendiyle kavgasına başlar. Sessizce…
Gerçek Hayat ve Kitaplar
16 yaşında bir kız çocuğu annesi olarak, bu işin bana göre bir kitabı yok. Çünkü kitabî bilgilerle, gerçek hayat maalesef çok farklı. Hepimizin yaşadıkları, hayatın içinde karşılaştıklarımız çok farklı…Ev içi dinamiklerimiz herkesten ayrı …
“Peki, çocuğum böyle olsun” dediğinizde neyle sınandığınızın aslında farkında bile değilsiniz. Uzmanları dinlersek “sabır, sabır, sabır” diliyorlar. Evet, sabır ediyoruz, hep susuyoruz.
Bu konuda en çok okuduğum ve en sevdiklerimden biri olan Prof. Dr. Acar Baltaş’a göre “düz giden, hiç engelle karşılaşmayan bir hayatın anlatılacak bir hikâyesi olmaz” ben de hocama yüzde 100 katılıyorum. İşte tam da bu nokta “Ben ne yapsam olmuyor” sorusunu kendimize defalarca soruyoruz…Ancak bir çocuğunuz olduğunda maalesef hayat ne filmlerdeki gibi, ne de kitaplardaki gibi oluyor…
Güzel sözler duymak, değer görmek, saygı görmek, evladınızın çok başarılı olmasını ve herşeyen önemli sağlıklı mutlu bireyler olmasını istiyorsunuz. Karşılığında da zaman zaman sesli söylemeseniz de içinizden, “Benim canım annem” cümlesini duymak istiyorsunuz. Bunları duymadığın gibi, hiç kırılmadığın kadar kırılıyorsun. Kalbinin ritmi bozuluyor, için yanıyor ama sesin içine kaçıyor. Hatta onun yerine “doğurmasaydın beni, bu okula vermeseydin, babamla evlenmeseydin” gibi hepimize çok tanıdık gelen cümleleri de yüzlerce defa duyuyorsunuz…
Peki Ne Yapacağız?…
Uzmanların dediği gibi mi, yoksa kitapların yazdığı gibi mi davranacağız…
Ben Ne Yapıyorum?…
Bazen sözleri beni çok kırıyor, bazen içime çok dokunuyor…Ama sonra diyorum ki “ bu da elbette geçecek, bu dünyaya ben getirdim onu. Anne baba olmayı çok istedik. Sevgi dolu bir ortamda büyüterek, vatanına, milletine sahip çıkan, büyüklerine saygılı, küçüklerini seven ve tabii en önemlisi kendini çok seven, hayatla barışık, “Hayır” demesini bilen sağlıklı bir birey olmasından başka bir temennim de yok aslında.
Bir Anne Olarak Dileğim
Mutlu bir çocuk, mutlu bir genç olmasını diliyorum bütün ergenlerin…Canım anne babalar sanırım bu da geçecek…Neler neler geçmiyor öyle değil mi?
Öyleyse Sevgili Hocamızın Prof. Dr. Acar Baltaş’ın o güzel sözüyle kapatalım mı yazımızı: "Bir hayatın içinde acı, üzüntü, hayal kırıklığı ve başarısızlık yoksa, o hayat mantar bir hayattır.
Sevgiyle Kalın…